Gonzalo Busqué: Militante de Podemos Galiza
O filósofo alemán R. Koselleck na súa obra “O traballo da memoria” explora a relación entre o pasado e o futuro, destacando a importancia da memoria e as consecuencias do seu esquecemento na construción do futuro, o cal non está predeterminado, senón que se constrúe a partir do coñecemento do pasado e do presente.
Fagamos por tanto un exercicio de memoria sobre o pasado e poñamos o acento sobre o presente de Podemos Galicia para poder mirar cun certo optimismo ese futuro.
Unha análise moi por encima do primeiro, móstranos que unha ferramenta pensada como construtora dunha nova realidade política, se perverte cando en lugar de ser un elemento transformador convértese nun campo de batalla por quen o ve non como unha oportunidade de cambio político, senón como unha oportunidade de vida, o que require ir apartando aqueles elementos que poden supoñer un obstáculo para as súas ambicións persoais. E así, un espazo de traballo colectivo se descapitaliza expulsando aos elementos intelectualmente máis brillantes para que o seu lugar o ocupen os mediocres. O obxectivo é claro, onde case ninguén pensa, ninguén se opon a derivas políticas como as vividas no interior do noso partido aínda non fai moito e impulsadas pola maioría da dirección política anterior, rotundamente contestada pola minoría e o conxunto da militancia. Non se constrúe organización territorial ou esta existe só como unha trampa visual, non se fala ou faise política para a xente, só importan as cadeiras e que non as ocupen outros que teñan unha visión diferente que enraíce coas necesidades da sociedade galega, Pero a xente non esquece e os resultados da memoria colectiva móstranse con toda crueza nas diferentes citas electorais, e os números non enganan. En ultímalas eleccións municipais contabilízanse apenas 2.383 votos e nas autonómicas, con I.Faraldo, último elemento sobrevivente dese pasado, como cabeza de cartel, 3.854.
Como desfacer ese nó Gordiano? Só existe unha fórmula, rompendo con ese pasado para ter a posibilidade dun futuro. E os únicos que o poden construír son persoas como as que se agrupan ao redor de Charo Varela, cabeza de lista de Rexurdir Galicia ao CCG de Podemos Galicia nas súas primarias internas. Persoas que non estiveron ligadas a todo o anterior e que non se puxeron perfil ante o intento de diluílo nun espazo baleiro de contido hoxe en franca decadencia e deron a cara para preservar a identidade do partido, de persoas que creen nun proxecto de construción colectiva horizontal e participativa no que ninguén sobra, un lugar de militancia amable, feminista, republicano, antimilitarista, un lugar no que se pense e fágase política pensando na xente, no que se traballe para preparar ao noso país ante un escenario no que falar de decrecemento é unha necesidade ineludible para poder ter un futuro digno, para abordar as necesidades de mobilidade dunha poboación envellecida, dunha ecoloxía que ante o inevitable cambio climático enfróntese á depredación do noso territorio, de vivenda ao alcance de todos, de igualdade de oportunidades, de que o noso idioma non desapareza e de tantas cousas que fan a lista interminable. E para que iso sexa posible, traballar, traballar e volver traballar en construír organización.
O futuro de Podemos Galicia está, loxicamente, ligado ao futuro do partido a nivel estatal. Un Podemos que debe asumir tamén como algo urxente a implantación territorial para poder manterse e crecer como case a única forza impugnatoria do relato sobre o Réxime do 78 ao que se lle ven as costuras e facelo nun contexto desfavorable no que o trumpismo político, como arma dun capitalismo ao que a democracia liberal xa non lle serve, e que vai camiñando sen descanso cara a réximes de guerra autoritarios, ten futuro. Á falar de construír unidade na esquerda entendemos que iso pasa por poñer por diante unha gran conversación con outras forzas desde o respecto e a igualdade, facelo preferentemente cos movementos sociais e facelo desde o enfrontamento ideolóxico ante as forzas reaccionarias que hoxe dominan o discurso hexemónico a nivel estatal e mundial, facelo sen morneza, sen poñerse a ouvear onda os lobos para que estes non te coman. É aí, nese escenario onde Podemos, cun discurso coherente e radical sobre feminismo e coidados, república, tamén como impulsor de dereitos sociais e igualdade, coa bandeira da paz como alternativa á resolución de conflitos mediante a guerra, co as súas alianzas internacionais, e niso está.
Si, Podemos ten futuro.
