![\"\"](\"https:\/\/www.anovapeneira.gal\/wp-content\/uploads\/2023\/08\/manuel_vargas-1024x894.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\nDocumento do CDMH de Salamanca xentileza de Eliseo Fern\u00e1ndez<\/pre>\n\n\n\n<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
A medida que os cami\u00f1os vitais percorridos fanse m\u00e1is extensos, e os que a\u00ednda quedan por percorrer m\u00e1is cativos, a memoria ocupa un lugar cada vez m\u00e1is importante na arquitectura da alma humana. Cando compartimos espazo con outros seres humanos as conversas sobre acontecementos , persoas e experiencias pasadas compartidas ou non, fannos sentir ben e contrib\u00faen a constru\u00edr ambientes de comodidade e calidez. Non se pode vivir sen memoria. Cando unha persoa enferma de alzheimer est\u00e1 nas \u00faltimas fases da s\u00faa enfermidade perde completamente a conexi\u00f3n coa s\u00faa propia identidade, e xa non \u00e9. A memoria \u00e9 a rede que tece as conexi\u00f3ns cos que estiveron antes ca n\u00f3s, cos que se cruzaron con n\u00f3s nas estradas e meandros das nosas vidas e contribu\u00edron a facer o que somos no presente. O pasado \u00e9 imprescindible na construci\u00f3n do presente e inevitable no dese\u00f1o dos so\u00f1os , esperanzas e expectativas futuras. A memoria pode ser individual , sobre as experiencias de cada un, ou colectiva , sobre os fen\u00f3menos hist\u00f3ricos que tiveron incidencia nas distintas fases de abalo e devalo da humanidade.<\/p>\n\n\n\n
Ambas son imprescindibles e igual de importantes. Co\u00f1ecer a historia persoal fainos tomar consciencia do noso lugar no mundo e serve para entender o que somos, al\u00e9n de para manter vivo o recordo das xeraci\u00f3ns pasadas nas xeraci\u00f3ns futuras. E dignificar a memoria colectiva de quen se comprometeu, da forma e maneira que sexa, en tratar de facer mellor \u00e1 humanidade \u00e9 un acto de xustiza para quen arriscou o seu benestar persoal, en moitas ocasi\u00f3ns chegando a perder a propia vida, para que os seus semellantes puideran vivir mellor.<\/p>\n\n\n\n
No eido da memoria colectiva tivo un papel especialmente meritorio o departamento de memoria hist\u00f3rica da Deputaci\u00f3n de Pontevedra , co destacad\u00edsimo traballo, entre outros e outras, da grande Montse Fajardo. Este equipo realizou nos dous \u00faltimos anos innumerables actos para reivindicar o legado de quen representou a luz de tentar que, por primeira vez na historia do estado espa\u00f1ol, a igualdade, a prosperidade , a educaci\u00f3n e a cultura puidesen ser para todos e non s\u00f3 para as elites que desde a noite dos tempos as gozaban en exclusiva. A luz da Rep\u00fablica foi apagada de maneira violenta e cruel pola longa noite de pedra do nacional catolicismo espa\u00f1ol. E ao PP seica non lle interesa que se dignifique a memoria de quen tratou de impedilo, pois Feijoo ten ameazado con derogar a lei de memoria hist\u00f3rica no caso de que chegara a presidir o goberno do estado. A memoria \u00e9 tan relevante que pode darnos a co\u00f1ecer , por exemplo, como un home de 29 anos sentiu a necesidade de facer testamento. Iso foi o que co\u00f1ec\u00edn eu hoxe mesmo, grazas \u00e1 xentileza de Eliseo Fern\u00e1ndez, un historiador ferrol\u00e1n que tivo a ben facilitarme o documento que acompa\u00f1a este artigo, e grazas tam\u00e9n \u00e1 bondade de Lola Varela e Dionisio Pereira que tiveron a amabilidade de facilitarme o contacto de quen \u00e9 un experto na historia do anarquismo en Galicia.<\/p>\n\n\n\n
Aos 29 anos \u00e1s persoas da mi\u00f1a xeraci\u00f3n nin se nos pasaba pola cabeza \u00e1 idea da morte, e facer testamento era algo impensable nese abano de idade. Pero Manuel Vargas f\u00edxoo porque era 1937, estaba en Asturias combatendo contra fascismo e a posibilidade da s\u00faa propia morte era m\u00e1is que veros\u00edmil. Manuel era o meu av\u00f3.<\/p>\n\n\n\n
Eu non o co\u00f1ec\u00edn, nin sequera a mi\u00f1a nai o chegou a co\u00f1ecer. A historia que lle contaron foi que deixou embarazada \u00e1 mi\u00f1a avoa e desapareceu. Pero claro en 1937, e sendo un activista da CNT, \u00e9 m\u00e1is que probable que os motivos que lle levaron a desaparecer fosen a necesidade de conservar a propia vida. A memoria \u00e9 tan importante que en agosto do 2023 me fixo co\u00f1ecer que tiven un av\u00f3 que en xullo de 1937 falaba de liberar a Galicia. A memoria \u00e9 tan importante que fixo que o orgullo e a emoci\u00f3n case me fixesen esquecer unha molesta dor de xeonllo resultado de que \u00e1s veces esquezo que xa non te\u00f1o 20 anos e fago cousas impropias dos 50. A memoria \u00e9 tan importante que s\u00f3 pola hostilidade que amosa cara a ela, o PP merece ser derrotado nas urnas en todos e cada un dos procesos electorais futuros.<\/p>\n\n\n\n
En memoria de todos os homes e mulleres que algunha vez na s\u00faa vida comprometeron o seu benestar persoal en defensa dos seus semellantes.<\/strong><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<\/figure>\n\n\n\nDocumento do CDMH de Salamanca xentileza de Eliseo Fern\u00e1ndez<\/pre>\n\n\n\n