No Estado espa\u00f1ol, a violencia machista converteuse nunha rutina que apenas conmociona. Cada novo asasinato dunha muller a mans dun home apenas ocupa espazo nos medios e, cando o fai, raramente xera unha resposta social sostida. A indignaci\u00f3n dilu\u00eduse coa repetici\u00f3n e a violencia patriarcal pasou a formar parte da paisaxe coti\u00e1. As administraci\u00f3ns lim\u00edtanse a gardar un minuto de silencio e a publicar un ch\u00edo en X con palabras rutineiras e baleiras de contido.<\/p>\n\n\n\n
Resulta imposible ofrecer datos actualizados sobre o n\u00famero de v\u00edtimas da violencia machista, xa que cada d\u00eda se producen varios actos de violencia perpetrada por homes contra mulleres (e tam\u00e9n contra as s\u00faas crianzas), demasiadas veces con resultado de morte. Segundo datos recompilados por Feminicidio.net, nos primeiros cinco meses de 2025 rexistr\u00e1ronse 34 v\u00edtimas de feminicidio e violencia vicaria no Estado espa\u00f1ol. A estes hai que engadir varios m\u00e1is nos escasos d\u00edas transcorridos do mes de xu\u00f1o, mentres escribimos estas li\u00f1as. En Galicia, hai s\u00f3 uns d\u00edas foi asasinada Marisol polo seu maltratador, brutalmente queimada nun coche en Campo Lameiro. Segundo datos da Fiscal\u00eda, a violencia aumentou en Galicia un 17,39% no \u00faltimo ano.<\/p>\n\n\n\n
Como denuncia incansablemente o feminismo, a violencia contra as mulleres \u00e9 estrutural. Non se trata s\u00f3 de individuos concretos, sen\u00f3n dunha rede de complicidades culturais, institucionais e medi\u00e1ticas que permiten que esta violencia persista. A cultura da violaci\u00f3n, por exemplo, non se limita aos agresores: est\u00e9ndese a quen xustifica, minimiza ou ridiculiza o testemu\u00f1o das v\u00edtimas. A tolerancia \u00e1 violencia manif\u00e9stase nos titulares que falan de mulleres que “morren” ou de “discusi\u00f3ns de parella”, po\u00f1endo o foco na v\u00edtima e non no vitimario.<\/p>\n\n\n\n
Medran tam\u00e9n os discursos negacionistas. Dende tribunas pol\u00edticas e medi\u00e1ticas f\u00e1lase de “violencia intrafamiliar”. Negar a existencia da violencia machista \u00e9 tam\u00e9n violencia: \u00e9 unha forma de encubrila, de protexer o agresor, de revitimizar as v\u00edtimas. O peor \u00e9 que estes discursos est\u00e9ndense entre a mocidade: un de cada catro mozos pensa que a violencia machista \u00e9 un invento ideol\u00f3xico.<\/p>\n\n\n\n
Fronte a iso, o feminismo puxo palabras onde antes s\u00f3 hab\u00eda silencio, o mandato patriarcal por excelencia. Palabras que fixeron posible que moitas mulleres identificasen como violencia o que durante anos se normalizou como “ci\u00fames”, “problemas de parella” ou “cousas de homes”. \u00c9 tam\u00e9n o feminismo quen esixe unha resposta contundente por parte de todas as administraci\u00f3ns p\u00fablicas, dende os concellos ata o Estado: m\u00e1is recursos, m\u00e1is formaci\u00f3n para xu\u00edces e forzas de seguridade, m\u00e1is protecci\u00f3n para as v\u00edtimas. Pero as pol\u00edticas p\u00fablicas deben ir m\u00e1is al\u00e1 da atenci\u00f3n \u00e1s v\u00edtimas: deben abordar as ra\u00edces estruturais da violencia. \u00c9 necesario implementar unha educaci\u00f3n feminista que cuestione os roles de x\u00e9nero, promover a igualdade econ\u00f3mica e laboral, garantir o acceso a recursos de protecci\u00f3n e xustiza, e erradicar a impunidade dos agresores.<\/p>\n\n\n\n
Porque a violencia machista non comeza na labazada. Comeza moito antes: nos estereotipos, na desigualdade econ\u00f3mica, na invisibilizaci\u00f3n do traballo de coidados, na cousificaci\u00f3n das mulleres, na falta de educaci\u00f3n afectivo-sexual dende a infancia. Por iso, combater a violencia require algo m\u00e1is que s\u00f3 as moi necesarias medidas punitivas. Require tam\u00e9n unha transformaci\u00f3n profunda, un cambio cultural que implique a toda a sociedade.<\/p>\n\n\n\n
Non podemos seguir agardando a que outra muller sexa asasinada para reaccionar. Non queremos m\u00e1is minutos de silencio. A violencia machista non \u00e9 un asunto de mulleres: \u00e9 unha cuesti\u00f3n de dereitos humanos e \u00e9 responsabilidade das administraci\u00f3ns p\u00fablicas garantir o noso dereito a unha vida libre de violencia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
No Estado espa\u00f1ol, a violencia machista converteuse nunha rutina que apenas conmociona. Cada novo asasinato dunha muller a mans dun home apenas ocupa espazo nos medios e, cando o fai, raramente xera unha resposta social sostida<\/p>\n","protected":false},"author":12,"featured_media":13363,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_exactmetrics_skip_tracking":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[1448],"class_list":["post-14052","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artigos-de-opinion","tag-as-silveiras","et-has-post-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"yoast_head":"\n