Alexandre B\u00f3veda foi coma o pintor que, diante dun muro baleiro, decidiu trazar a imaxe
completa dun pa\u00eds que quer\u00eda ser dono do seu destino. Non buscaba un cadro pequeno
para pendurar nun despacho, sen\u00f3n un mural inmenso e colectivo, no que cada rostro, cada
paisaxe e cada oficio tivesen o seu lugar. Cada li\u00f1a e cada cor respond\u00edan a unha vontade
pol\u00edtica: dot\u00e1rmonos de ferramentas propias para administrar os nosos recursos, vivir na
nosa lingua, constru\u00edrmos un futuro sen subordinaci\u00f3n.
Aquel mural ti\u00f1a un plano ben medido: un Estatuto aprobado pola cidadan\u00eda, unha facenda
propia, unhas instituci\u00f3ns ao servizo do pobo e non de intereses alleos. B\u00f3veda traballou
co\u00f1ecendo a importancia da primeira capa de pintura: percorrer vilas e cidades, falar cos
labregos, cos mari\u00f1eiros, cos obreiros, para que soubesen que ese muro non ti\u00f1a por que
seguir a ser gris. Que pod\u00eda contar a nosa historia contada por n\u00f3s mesmos e non a que
outros escribiran por n\u00f3s.
O fascismo, en 1936, chegou con cubos de pintura negra e co obxectivo claro de borrar de
ra\u00edz toda imaxe de liberdade. Non pretend\u00edan negociar as cores, non, o fascismo non
negocia. O que quer\u00edan era cubrir o mural enteiro, eliminar a posibilidade mesma de que
puid\u00e9semos reco\u00f1ecernos nel. O 17 de agosto, en Pontevedra, fusilaron a B\u00f3veda tras un
xu\u00edzo-farsa, convencidos de que matando ao pintor condenaban para sempre o mural ao
esquecemento. Mais ignoraban que as s\u00faas li\u00f1as xa estaban gravadas na ollada de
milleiros de persoas. Ignoraban os ignorantes que a pintura penetrara na pedra.
Hoxe, case noventa anos despois, o muro segue a ser campo de batalla. Sobre el f\u00f3ronse
pintando capas de pintura allea en forma de fascismo financieiro: privatizaci\u00f3n de recursos,
peche de industrias, abandono do rural, expulsi\u00f3n da mocidade, lingua marxinada. E agora,
como ent\u00f3n, hai mans que ve\u00f1en con pintura negra e brochas grosas, que queren borrar o
que queda do noso rostro colectivo. O avance do fascismo polas r\u00faas non \u00e9 unha sombra
anecd\u00f3tica, \u00e9 o recordatorio de que a mesma ideolox\u00eda que executou a B\u00f3veda segue
activa, con novos nomes e novas m\u00e1scaras, pero coa mesma ambici\u00f3n de borrar a obra.
O D\u00eda da Galiza M\u00e1rtir non \u00e9 un simple exercicio de memoria sentimental. \u00c9 un acto de
defensa activa dun proxecto pol\u00edtico que a\u00ednda non est\u00e1 rematado. B\u00f3veda sab\u00eda que a
naci\u00f3n non se improvisa sen\u00f3n que se constr\u00fae trazo a trazo, con vontade e coidado. Por
iso a s\u00faa figura non pertence s\u00f3 ao pasado. B\u00f3veda \u00e9 un referente para quen hoxe non
acepta que nos arrinquen as cores, que nos impo\u00f1an un muro alleo e baleiro.
Cada 17 de agosto, ao lembrar o seu fusilamento, volvemos situarnos diante dese muro e
preguntarnos que parte da obra estamos dispostos a completar e defender. Porque, coma
todo mural inacabado, a forza de B\u00f3veda non reside s\u00f3 no que deixou pintado, sen\u00f3n no compromiso de quen recolle o pincel para impedir que o negro da intolerancia cubra todo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Alexandre B\u00f3veda foi coma o pintor que, diante dun muro baleiro, decidiu trazar a imaxe
\ncompleta dun pa\u00eds que quer\u00eda ser dono do seu destino<\/p>\n","protected":false},"author":23,"featured_media":13795,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-14529","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artigos-de-opinion","et-has-post-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"yoast_head":"\n