![\"\"](\"https:\/\/www.anovapeneira.gal\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/rondalla_peli-1024x1024.png\")
<\/figure>\n\n\n\nA valoraci\u00f3n que me provocou \u00e9 negativa en li\u00f1as xerais. Pareceume unha pel\u00edcula sobre Galicia desde a perspectiva espa\u00f1ola que, como case sempre, enfoca todo desde a s\u00faa propia \u00f3tica sen ter en conta que as interacci\u00f3ns coa realidade son diferentes no que son pa\u00edses diferentes.<\/p>\n\n\n\n
Houbo aspectos que me pareceron positivos: as\u00ed por exemplo podemos mencionar o traballo das actrices e dos actores, todos eles excelentes, a profundidade humana dos personaxes: Con matices, luces ,sombras angustias e contradici\u00f3ns. Nese sentido pareceume salientable a chamada a ter en conta a sa\u00fade mental a trav\u00e9s da problem\u00e1tica dun dos personaxes, un rapaz novo e intelectualmente brillante que non ter\u00eda porque ter pulsi\u00f3ns suicidas, pero o certo \u00e9 que si as ti\u00f1a. Outro aspecto que considero se pode destacar \u00e9 a defensa da comunidade como medio para facer mellor a vida das persoas.<\/p>\n\n\n\n
Pero a pel\u00edcula ten erros notables que non sei se obedecen a un deficiente labor de documentaci\u00f3n, ou o que ser\u00eda peor; que se trate de que non importa reflectir unha realidade que non existe.<\/p>\n\n\n\n
A acci\u00f3n desenv\u00f3lvese nun pobo mari\u00f1eiro no que alg\u00fans dos seus veci\u00f1os e veci\u00f1as despois da tr\u00e1xica morte dalg\u00fans deles nun naufraxio deciden recuperar a antiga rondalla.<\/p>\n\n\n\n
Ese pobo que non se nomea \u00e9 A Guarda. Resulta moi f\u00e1cil reco\u00f1ecer ao longo de toda a pel\u00edcula distintas localizaci\u00f3ns da vila guardesa. E o certo \u00e9 que na comarca do Baixo Mi\u00f1o nin existen nin existiron Rondallas.<\/p>\n\n\n\n
Este tipo de agrupaci\u00f3ns musicais son propias da comarca de Vigo e da s\u00faa \u00e1rea de influencia. Hai Rondallas en Vigo, O Porri\u00f1o, Gondomar e Mos. Pero non as hai nin na Guarda nin en ning\u00fan outro pobo mari\u00f1eiro.<\/p>\n\n\n\n
Por outra parte nos pobos mari\u00f1eiros de Galicia o idioma que a\u00ednda \u00e9 maioritario \u00e9 o noso: o idioma galego. Non sei se a pel\u00edcula foi rodada noutro idioma por cuesti\u00f3ns puramente comerciais, ou se como me temo foi porque esa cuesti\u00f3n non lle importe ao director da pel\u00edcula e estea contribu\u00edndo, con intenci\u00f3n ou sen ela, a amosar unha realidade falsa: En Espa\u00f1a f\u00e1lase castel\u00e1n.<\/p>\n\n\n\n
A cuesti\u00f3n comercial podo entendela e incluso podo respectala, todos temos que vivir e neste mundo voraz non resulta nada doado. Pero o que me resulta moi decepcionante \u00e9 que a\u00ednda por riba de facer unha pel\u00edcula sobre unha parte da idiosincrasia do pobo galego nun idioma que non \u00e9 o seu se reflictan situaci\u00f3ns de diglosia, o proceso que est\u00e1 levando \u00e1 tumba ao noso idioma. E a realidade \u00e9 que na pel\u00edcula aparec\u00edan varios casos de diglosia de manual. As\u00ed por exemplo nunha escena na que o rapaz que ti\u00f1a pulsi\u00f3ns suicidas est\u00e1 a falar cunha rapaza que lle gusta, esta, que absolutamente sempre fala en espa\u00f1ol dille nun momento de frustraci\u00f3n \u201c vai tomar polo cu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
A diglosia \u00e9 un proceso polo que unha linga allea \u00e1 unha comunidade \u00e9 asociada ao prestixio e ao \u00e9xito e aos poucos vaille comendo o terreo \u00e1 lingua propia desa comunidade ata substitu\u00edla totalmente. Un fen\u00f3meno caracter\u00edstico dos procesos digl\u00f3sicos \u00e9 que os nativos que falan habitualmente a lingua de f\u00f3ra pasan \u00e1 lingua propia cando tratan de expresar calquera connotaci\u00f3n negativa. \u00c9 algo do subconsciente, e d\u00e1se porque na psique colectiva, s\u00e9culos de colonialismo pol\u00edtico e cultural, lograron que se asociara a lingua propia aos contextos negativos. E en \u201c Rondallas\u201d aparece en varias ocasi\u00f3ns. A verdade \u00e9 que sempre que a diglosia aparece diante mi\u00f1a p\u00f3\u00f1ome de moi mal humor, ata o punto de que ese d\u00eda en concreto me entraron en varias ocasi\u00f3ns ga\u00f1as de marchar. Lembroume a aquel feo costume da mi\u00f1a adolescencia que obrigaba \u00e1s parellas que perd\u00edan unha partida a pasar por baixo do futbol\u00edn. \u00c9 dicir, parece que \u00e9 necesario aderezar a derrota con doses de humillaci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n
E non, nesta vida p\u00f3dese perder moitas veces, p\u00f3dese perder moitas cousas, p\u00f3dese perder o amor a sa\u00fade e incluso a propia vida. Pero o que nunca se pode perder \u00e9 a dignidade.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"