Cando eu era neno lembro a persoas da xeraci\u00f3n dos meus av\u00f3s e avoas pondo a feder \u00e1 xeraci\u00f3n do meu pai e a mi\u00f1a nai. Cando era mozo recordo aos meus pais, e a outras persoas da s\u00faa idade, p\u00f3ndonos a caldo aos que nese momento eramos mozos e mozas. E agora que son home observo con estupor como somos n\u00f3s os que minusvaloramos \u00e1 xeraci\u00f3n que ven detr\u00e1s.<\/p>\n\n\n\n
A conclusi\u00f3n parece evidente: Existe unha pulsi\u00f3n humana moi profunda que leva a cada xeraci\u00f3n a considerarse a si mesma como o punto culminante da evoluci\u00f3n humana e a desprezar \u00e1 xeraci\u00f3n que ven despois.<\/p>\n\n\n\n
Estou seguro de que os que hoxe son mozos e mozas, cando sexan homes e mulleres con fillos e fillas van facer o mesmo coa xeraci\u00f3n que ve\u00f1a despois ca eles. Non creo que se poida evitar. As pulsi\u00f3ns humanas profundas son inherentes \u00e1 propia especie e son enormemente dif\u00edciles de combater, incluso \u00e9 complexo decatarse da s\u00faa existencia.<\/p>\n\n\n\n
Pero non \u00e9 real. A mocidade de hoxe \u00e9 exactamente igual \u00e1 da nosa xeraci\u00f3n, \u00e1 de todas as xeraci\u00f3ns anteriores e \u00e1s que ve\u00f1an despois. O \u00fanico que fai diferente a cada xeraci\u00f3n \u00e9 o contexto no que se desenvolven. N\u00f3s vivimos a nosa adolescencia no posfranquismo e naquel momento exist\u00edan uns niveis de compromiso pol\u00edtico e social na mocidade que agora non existen.<\/p>\n\n\n\n
Pero non \u00e9 porque os mozos de agora sexan menos comprometidos que os da nosa xeraci\u00f3n, \u00e9 porque as circunstancias hist\u00f3ricas son moi diferentes.<\/p>\n\n\n\n
A mocidade actual teno moi complicado. Probablemente sexa a primeira xeraci\u00f3n en moito tempo que viva peor que a xeraci\u00f3n anterior a eles.<\/p>\n\n\n\n
A situaci\u00f3n laboral non \u00e9 nada f\u00e1cil, e a precariedade en forma de contratos e soldos que non lles dan nin de lonxe para poder formularse a posibilidade de constru\u00edr un proxecto de vida persoal parece que se fixo norma , mentres que atopar un traballo que permita sequera so\u00f1ar coa independencia econ\u00f3mica semella que \u00e9 hoxe en d\u00eda o excepcional.<\/p>\n\n\n\n
E se falamos do acceso \u00e1 vivenda a situaci\u00f3n para as persoas m\u00e1is novas \u00e9 terror\u00edfica. Pensar en mercar unha casa en propiedade \u00e9 na actualidade unha absoluta quimera, e incluso acceder a un alugueiro en condici\u00f3ns que posibiliten non destinar a maior parte do soldo a pagalo \u00e9 terriblemente dif\u00edcil.<\/p>\n\n\n\n
Son os mozos e mozas responsables desta situaci\u00f3n?.Non, claro que non. Eles son as v\u00edtimas dun sistema que puxo o mundo na situaci\u00f3n que n\u00f3s lles imos deixar.<\/p>\n\n\n\n
Os mozos e as mozas son como calquera que alg\u00fan d\u00eda foi un mozo e unha moza: persoas que tratan de encontrar o seu lugar no mundo, e que \u00e1 vez gozan dos que ser\u00e1n os mellores anos da s\u00faa vida.<\/p>\n\n\n\n
Se lles formulan os est\u00edmulos necesarios imos encontrar respostas, porque non hai ning\u00fan ser humano que non te\u00f1a inquedanzas existenciais e necesite satisfacelas con respostas adecuadas. E se lles ensinamos a facerse preguntas, a ter sentido cr\u00edtico e a cuestionarse os fluxos de informaci\u00f3n que lles chegan desde os circu\u00edtos de poder imos atopar mozos e mozas con capacidade cr\u00edtica e con vontade de compromiso, claro que si. Mozos como Brais, o rapaz de Guillarei cuxa imaxe ilustra este artigo e que o mes pasado deume unha alegr\u00eda quilom\u00e9trica pois sen eu dicirlle nada p\u00faxose a ler ANP no local no que traballa, e a formularme con interese distintas cuesti\u00f3ns sobre alg\u00fans dos contidos da nosa publicaci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n
Brais \u00e9 igual ca min cando ti\u00f1a a s\u00faa idade: Un mozo que necesita atopar un lugar no mundo e que se dean as circunstancias apropiadas para constru\u00edr un proxecto de vida persoal. Agardo que a s\u00faa xeraci\u00f3n sexa capaz de facelo mellor c\u00e1 nosa, e poidan deixarlle aos que ve\u00f1an despois ca eles un mundo m\u00e1is xusto, equilibrado, racional e humano que o disparate que n\u00f3s lle deixamos a eles.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
ando eu era neno lembro a persoas da xeraci\u00f3n dos meus av\u00f3s e avoas pondo a feder \u00e1 xeraci\u00f3n do meu pai e a mi\u00f1a nai. Cando era mozo recordo aos meus pais<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":15983,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"off","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[61],"tags":[1534,426,986],"class_list":["post-15982","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artigo-editorial","tag-brais","tag-concello-de-tui","tag-guillarei","et-has-post-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"yoast_head":"\n