Son os da mi\u00f1a madri\u00f1a, Alfonsa Alonso Cambra, que semellan v\u00ednculos fond\u00edsimos dos que permanecen mesmo cando xa non hai palabras nin presenza f\u00edsica. Este so\u00f1o ten moita forza: \u00abEu entrando na estancia de Cambra, no rueiro do Casco, en Fornelos da Ribeira, coma cando era neno, e ela esperando por min…\u00bb. Isto non se esquece nunca, porque a madri\u00f1a vive a\u00ednda no m\u00e1is fondo do meu coraz\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n
Non fai moito tempo so\u00f1ei con ela e volv\u00edn ser neno, encontr\u00e1ndoa no eido, coma tantas veces fixen na infancia. Al\u00ed estaba, esperando por min, coa mesma mirada sorrinte e calada.<\/p>\n\n\n\n
Aquel so\u00f1o deixoume unha emoci\u00f3n dif\u00edcil de explicar, porque souben despois que, antes do seu finamento, hai xa tantos anos, estivera preguntando por min. Talvez por iso aparece no meu cami\u00f1o moitas veces, coma quen non quere marchar sen deixar unha derradeira aperta da alma.<\/p>\n\n\n\n
Levo comigo a s\u00faa memoria, o seu cari\u00f1o e aquela maneira sinxela de querer, sen pedir nada a cambio, porque as persoas as\u00ed non morren nunca de todo. Quedan vivindo nos recordos, nos silencios e nos pequenos rueiros da infancia, onde un segue entrando co pensamento, mesmo moitos anos despois.<\/p>\n\n\n\n
Eu, cada vez que penso nela, volvo entrar naquel eido de Fornelos da Ribeira e sigo vendo a madri\u00f1a esperando por min…<\/p>\n\n\n\n
Hoxe, logo de tantos anos, levo na memoria o eido de Cambra, os vi\u00f1edos e as uvas nas mans pequenas sobre a terra, e a inocencia dun neno que a\u00ednda vive no recordo, como unha testemu\u00f1a da alma.<\/p>\n\n\n\n
Grazas a Nova Peneira, recr\u00e9ome no fogar, na sombra dos vi\u00f1edos, nos cami\u00f1os da infancia que nunca desapareceron de min. V\u00e9xome de neno, plantando as caraveli\u00f1as, coidadas con ilusi\u00f3n, e as fresas, tan doces e saborosas, que parec\u00edan ter o gusto mesmo da felicidade.<\/p>\n\n\n\n
Todo aquilo ficou gardado no m\u00e1is profundo do coraz\u00f3n: a estancia, o arrecendo da terra mollada, o sol pousado nas vi\u00f1as e a presenza dos cans xunto \u00e1 mi\u00f1a madri\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n
Son recordos dun mundo que xa non volver\u00e1, dun tempo sinxelo e verdadeiro que os anos non puideron borrar.<\/p>\n\n\n\n
Con noventa e cinco anos \u00e1 porta, sei ben que aqueles momentos non se repetir\u00e1n nunca m\u00e1is. Mais seguen vivos dentro de min, coma unha luz pequena que o tempo non apagou. E, \u00e1s veces, cando pecho os ollos, volvo entrar naquela estancia da nenez… E todo parece seguir al\u00ed, esperando por min.<\/p>\n\n\n\n
V\u00e9xome recollendo flores no xard\u00edn, escoll\u00e9ndoas con mimo e devoci\u00f3n, e coa madri\u00f1a lev\u00e1ndoas \u00e1 Igrexa de San Xo\u00e1n, padroeiro da parroquia. Parec\u00eda que falaba coas flores mentres as cortaba, coma quen prepara unha pequena ofrenda feita de humildade e cari\u00f1o.<\/p>\n\n\n\n
M\u00e1is dunha vez vin cami\u00f1ando da s\u00faa man polo rueiro do Casco ata as Fragui\u00f1as. Era un rapaz de aldea, feliz. E ela, coa s\u00faa dozura silenciosa, merc\u00e1bame unha pastilla de chocolate na tenda do Xurreiras para merendar debaixo da Carballeira.<\/p>\n\n\n\n
Que sabor ti\u00f1a aquela pastilla de chocolate! Non s\u00f3 era doce, porque sab\u00eda a infancia, a protecci\u00f3n e ao amor verdadeiro.<\/p>\n\n\n\n
Que tempos de felicidade! Tempos pobres e ricos en fame e miseria. E tam\u00e9n ricos en calor humano, en agarimo e en paz.<\/p>\n\n\n\n
Atr\u00e1s quedan s\u00f3 recordos que o tempo non conseguiu borrar e que regresan amodi\u00f1o, como o vento suave vindo das vi\u00f1as e do eido da nenez.<\/p>\n\n\n\n
E un comprende agora que hai persoas que nunca marchan de todo, porque seguen paseando connosco polos cami\u00f1os do coraz\u00f3n. A madri\u00f1a non s\u00f3 era familia: era agarimo, protecci\u00f3n, fogar, tenrura e memoria viva dunha \u00e9poca feliz. Por iso, o meu coraz\u00f3n ch\u00e1maa cada d\u00eda, porque forma parte do que son.<\/p>\n\n\n\n
Cando unha persoa nos quere de verdade na infancia, queda dentro de n\u00f3s para sempre, coma unha luz acesa no fondo. E coa idade esas luces brillan a\u00ednda m\u00e1is, porque o coraz\u00f3n vai buscando naturalmente os lugares onde foi feliz.<\/p>\n\n\n\n
Talvez por iso penso nela a diario, porque a alma tam\u00e9n ten memoria e nunca esquece a quen a tratou con tanto amor. Forma parte da mi\u00f1a vida, da mi\u00f1a identidade e da mi\u00f1a historia.<\/p>\n\n\n\n
O tempo leva as persoas, os lugares e as voces, pero non pode borrar o que foi verdadeiro e querido. E cando ese amor \u00e9 sincero, o normal non \u00e9 esquecelo, sen\u00f3n traelo de volta en forma de recordo, de emoci\u00f3n e de presenza interior.<\/p>\n\n\n\n
Aqu\u00ed queda, unha vez m\u00e1is, grazas a Nova Peneira, como unha p\u00e1xina escrita que xa non se borra e que seguir\u00e1 formando parte deste libro da vida.<\/p>\n\n\n\n
D.E.P.<\/p>\n\n\n\n
Manuel Alfonso Est\u00e9vez<\/p>\n\n\n\n
Fillo de Fornelos da Ribeira<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Son os da mi\u00f1a madri\u00f1a, Alfonsa Alonso Cambra, que semellan v\u00ednculos fond\u00edsimos dos que permanecen mesmo cando xa non hai palabras nin presenza f\u00edsica<\/p>\n","protected":false},"author":40,"featured_media":5108,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"off","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_exactmetrics_skip_tracking":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-16228","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artigos-de-opinion","et-has-post-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"yoast_head":"\n