A monoton\u00eda, a rutina, o tr\u00e1nsito vital, fan que pasen semanas, meses e mesmo anos sen que nada extraordinario pase e, de repente, un d\u00eda sucede que se ali\u00f1an os astros e acontece algo f\u00f3ra do normal.<\/p>\n\n\n\n
Unha fin de semana, logo de tomar unhas ca\u00f1as cunha colega, fun coller un taxi. Detesto collelos tanto coma ir ao perruqueiro. Son lugares propicios para as conversas de ascensor, \u00e1mbito no que non me sinto c\u00f3modo.<\/p>\n\n\n\n
Para sorpresa de ningu\u00e9n, na parada s\u00f3 estaba a cabina do tel\u00e9fono. Semella que aos taxistas tampouco lles gusta conducir de noite. Vampiros, vampiros, non che son. S\u00f3 chuchan de d\u00eda. As\u00ed que tocaba patear cinco quil\u00f3metros. Positiviceino pensando que cami\u00f1ar, logo de comer e beber, dimin\u00fae o azucre en sangue, evitando deste xeito que a graxa abdominal vaia acochando arredor do bandullo.<\/p>\n\n\n\n
Decidido, boteime a andar. Xa no extrarradio escoitei o meu nome. Era Xose, o avogado penalista, que cando me ve adoita recordarme o ben que eu lle pegaba \u00e1s bolas xogando ao gu\u00e1. Avogado, penalista e bolas, a sublimaci\u00f3n do chiste. A x\u00e9nese do mesmo, con toda probabilidade.<\/p>\n\n\n\n
E claro, esa noite non \u00eda ser diferente e lembroumo. Sendo el un rapaz, regaleille todos os meus trofeos dunha tacada: arredor de 700 canicas que gardaba dentro dunha caixa aterciopelada. A famosa caixa vermella do brandy Gran Duque de Alba Gran Reserva.<\/p>\n\n\n\n
Con Xose estaba Mou, campi\u00f3n internacional de xadrez, que conseguira facerlle t\u00e1boas a Garry Kasparov nunha partida simult\u00e1nea. Quedaran para tomar algo no Terra Nosa e logo continuar a noite no Centro Art\u00edstico Sportivo bebendo whisky e xogando ao xadrez. Esa noite Mou quer\u00eda explicarlle a Xose o Ataque Iugoslavo. Un suicidio de estratexia na mi\u00f1a opini\u00f3n. En f\u00fatbol ser\u00eda como colocar ao porteiro de dianteiro centro.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Onde vas a estas horas? \u2014preguntaron, non sen certa sorpresa.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Para casa, para onde carallo vou ir? \u2014respond\u00edn.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Pois n\u00f3s estamos esperando por Carlos, o camioneiro. L\u00e9mbraste del?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Como non me vou lembrar se me levou no seu cami\u00f3n ata Par\u00eds.<\/p>\n\n\n\n
Durante a viaxe a Francia, Carlos cont\u00e1rame un sinf\u00edn de aventuras. Entre elas, a m\u00e1is destacada era a de que os s\u00e1bados \u00e1 noite frecuentaba unha macrodiscoteca que hab\u00eda no Porri\u00f1o, onde se mazaba a whiskis con Red Bull. Ao rematar o baile agardaba a que abrisen as cafeter\u00edas para continuar de festa porque, se marchaba para casa, era incapaz de durmir.<\/p>\n\n\n\n
Non tardou moito en aparecer no seu coche. Cando aparcou a nosa altura, pregunt\u00e1ronlle se me poder\u00eda achegar a casa. Vi\u00f1a con media chispa, nin me reco\u00f1eceu. Non sei se por efecto da bebida enerx\u00e9tica, do Johnnie Walker ou da mestura de ambos.<\/p>\n\n\n\n
E a\u00ed estabamos: un avogado, un campi\u00f3n de xadrez, un camioneiro e un mestre de educaci\u00f3n f\u00edsica. Para completar o elenco cinematogr\u00e1fico apareceu un xogador de f\u00fatbol profesional, Anxo, sobri\u00f1o de Mou. Foi unha aparici\u00f3n fugaz. O rapaz pronto desapareceu da escena ante as pullas que lle mandaba o seu t\u00edo por quentar sempre o banco en Bala\u00eddos.<\/p>\n\n\n\n
Montamos os tres no coche de Carlos e pouco antes de chegar a casa, a Garda Civil deunos o alto. Agora xa eramos un avogado, un camioneiro, un campi\u00f3n de xadrez, un mestre de educaci\u00f3n f\u00edsica, un sarxento, un cabo e un garda civil en pr\u00e1cticas. Nin que dicir ten que os Red Bull levaban compa\u00f1\u00eda. O coche inmobiliz\u00e1rono, xa que ningu\u00e9n pasou a proba de alcolemia.<\/p>\n\n\n\n
Pedinlles un cigarro e boteime a andar s\u00f3 cara a mi\u00f1a casa. Ao chegar, metinme na cama co meu can hipoalerx\u00e9nico.<\/p>\n\n\n\n
Esta cadea de sucesos, coa que non contaba, durou pouco m\u00e1is do que dura unha estrela fugaz. Pero valeu para sacarme do tedio e do aborrecemento que me produce saber anticipadamente o que me vai acontecer durante meses, sen necesidade de ir a un vidente.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
A monoton\u00eda, a rutina, o tr\u00e1nsito vital, fan que pasen semanas, meses e mesmo anos sen que nada extraordinario pase e, de repente, un d\u00eda sucede que se ali\u00f1an os astros e acontece algo f\u00f3ra do normal<\/p>\n","protected":false},"author":22,"featured_media":584,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"off","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_exactmetrics_skip_tracking":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_hide_featured_image":false,"_jetpack_featured_image_duplicate_dismissed":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-16800","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artigos-de-opinion","et-has-post-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"yoast_head":"\n