A murralla falou, -l\u00e9vame contigo, non quero verte de novo nun charco aos meus p\u00e9s, non quero oir m\u00e1is o estr\u00e9pito da morte. <\/p>\n\n\n\n
-Se forte- respondinlle, -un d\u00eda ti estar\u00e1s aqu\u00ed para lembrarlles \u00e1s mulleres e homes de ben que a\u00ednda ani\u00f1o nos seus coraz\u00f3ns. <\/p>\n\n\n\n
– L\u00e9vame contigo- repiti\u00fa, -non me quedan b\u00e1goas coas que ba\u00f1ar o teu sangue.<\/p>\n\n\n\n
-Que non treman as t\u00faas pedras porque as s\u00faas balas non poder\u00e1n coa raz\u00f3n- d\u00edxenlle intentando consolala.<\/p>\n\n\n\n
-Se non me levas, o encono medrar\u00e1 en cada buraco de chumbo que me fagan- insisti\u00fa a desacougada. <\/p>\n\n\n\n
– Eu volverei para resta\u00f1ar as t\u00faas feridas e para arrincar a brea dos coraz\u00f3ns – prometinlle.<\/p>\n\n\n\n
-Pero que vai quedar de ti se cada noiti\u00f1a te desangran,\u00a0 como vas a volver se cada d\u00eda te vas- lai\u00e1base a muralla facendo rechinar as s\u00faas pedras como se foran simples teselas. <\/p>\n\n\n\n
-Un d\u00eda a escuridade se disipar\u00e1 e os homes volver\u00e1n aqu\u00ed por respostas. Ti ser\u00e1s a mi\u00f1a memoria e contaraslle como os monstruos arrincaban aos homes das s\u00faas casas e os sub\u00edan ata o monte do Castro para usarte como pared\u00f3n, como os homes eran cazados nos montes como bestas e arrastrados aos teus p\u00e9s para ser exterminados. Como logo arroxaban os nosos restos a unha fosa com\u00fan para borrarnos da historia e que as nosas familias non n\u00f3s poderan chorar.<\/p>\n\n\n\n
Non te esquezas de falarlles de como cada noite repartimos o chumbo entre a mi\u00f1a carne e as t\u00faas pedras. Dilles que sempre caimos de p\u00e9 co coraz\u00f3n limpo, que a barbarie aldraxou os nosos corpos pero nunca a nosa raz\u00f3n. <\/p>\n\n\n\n
Non os agravies, calate cantas veces l\u00e1mbiches as t\u00faas feridas de odio agardando por eles durante a longa noite de pedra. D\u00e9ixalles apartar a hedra que cubre a t\u00faa historia e urgar nas t\u00faas feridas. Non agoches nada, necesitan saber quen foron para espantar os monstruos do futuro. Vendr\u00e1n e ti estar\u00e1s impert\u00e9rrita sendo un faro desde a t\u00faa garita, como un salmo no meu honor, record\u00e1ndolles que non atopar\u00e1n a paz at\u00e9 que rescaten do esquecemento \u00e1s mulleres e homes que foron perseguidos\u00a0 por quererme. Ningu\u00e9n vai rescatalos do libro dos mortos pero alomenos que figuren co nome propio. <\/p>\n\n\n\n
-Non me deixes s\u00f3a- sollozou a muralla vendo como os monstruos xa se apelotonaban coas fauces abertas. <\/p>\n\n\n\n
– Non te\u00f1as medo hoxe non son de carne e oso, hoxe o meu peito ser\u00e1 p\u00e9treo como o teu e ambas faremos rebotar as s\u00faas balas.<\/p>\n\n\n\n
O estruendo afogou as mi\u00f1as derradeiras palabras. Expirei un bico mentres o meu corpo xa se desmoronaba laxo e a muralla afundiase na escuridade. <\/p>\n\n\n\n