{"id":3930,"date":"2020-09-18T10:00:56","date_gmt":"2020-09-18T08:00:56","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anovapeneira.gal\/?p=3930"},"modified":"2020-09-15T08:17:28","modified_gmt":"2020-09-15T06:17:28","slug":"unha-republica-roxa-e-violeta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anovapeneira.gal\/index.php\/2020\/09\/18\/unha-republica-roxa-e-violeta\/","title":{"rendered":"Unha rep\u00fablica roxa e violeta"},"content":{"rendered":"\n

Crist\u00f3bal L\u00f3pez Pazo | Asociaci\u00f3n viguesa pola memoria hist\u00f3rica do 36<\/strong><\/p>\n\n\n\n

S\u00f3 en Vigo temos contabilizadas trece asasinadas e incontables represaliadas, encarceradas, torturadas, rapadas, violadas, expropiadas, insultadas, afastadas coma se fosen apestadas, mestras \u00e1s que cesaron e sancionaron, e m\u00faltiples mulleres que os fascistas deixaron vi\u00favas ou soas, sen casa, sen terras, sen medios de subsistencia, s\u00f3 por ser nais, compa\u00f1eiras, irm\u00e1s ou fillas de republicanos.<\/p>\n\n\n\n

En 2008, Vigo reco\u00f1ece o sacrificio pola democracia de seis destas mulleres po\u00f1endolle o seus nomes a sendas r\u00faas da cidade, entre elas a r\u00faa Mercedes N\u00fa\u00f1ez Targa. Unha homenaxe a elas e a t\u00f3dalas mulleres represaliadas, te\u00f1an nome reco\u00f1ecido ou non. Esbozamos unha m\u00ednima parte da biograf\u00eda de Mercedes, unha muller como moitas que non dubidou en defender a democracia a\u00ednda a riesgo da s\u00faa propia vida. Unha das moitas daquela Rep\u00fablica roxa e violeta.<\/p>\n\n\n\n

Mercedes N\u00fa\u00f1ez Targa,<\/em><\/strong> naceu en Barcelona no 1911, de pai galego. Naqueles anos da s\u00faa xuventude est\u00e1 inmersa nun ambiente cultural progresista, participando, entre outras,  nas actividades do Ateneo Enciclop\u00e9dico Popular, do \u201cClub Femeni i d\u2019Esports, entidade deportiva composta \u00fanicamente por mulleres e canta no Orfe\u00f3n do Centro Galego.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Tam\u00e9n participa na organizaci\u00f3n das Olimpiadas Populares, contra-convocatoria dos Xogos Ol\u00edmpicos de Berl\u00edn de 1936. Estas Olimpiadas veranse truncadas polo golpe militar de xullo do 36. Vive con entusiasmo e ilusi\u00f3n a proclamaci\u00f3n da II\u00aa Rep\u00fablica o 14 de abril de 1931 e comprom\u00e9tese e af\u00edliase as Juventudes Socialistas Unificada, JSU. Traballa de secretaria de Pablo Neruda, sendo este C\u00f3nsul de Chile en Barcelona. Cando os xenerais facciosos dan o golpe de estado en xullo do 36, da un salto cualitativo no seu compromiso pol\u00edtico e social e af\u00edliase o PSUC. Durante a guerra, traballa na sede do Comit\u00e9 Central do PSUC.<\/em><\/p>\n\n\n\n

 Ao caer Barcelona, en febreiro do 39, ven a Galicia. E detida na Coru\u00f1a en novembro do 39 e logo enviada a prisi\u00f3n de Ventas en Madrid. Naquel c\u00e1rcere estiveron as 13 Rosas meses atr\u00e1s. Mercedes e sometida a un Consello de Guerra Sumar\u00edsimo e condenada a 12 anos e 1 d\u00eda de cadea por \u201cAuxilio a la rebeli\u00f3n\u201d. No 42, por un erro burocr\u00e1tico, e posta en liberdade provisional. Aproveita para fuxir a Francia co alcume de \u201cFrancisca Colomer\u201d. E detida polas autoridades francesas e pasa un mes no c\u00e1rcere de Perpignan, acusada de paso ilegal da fronteira. Ao principio do 43, incorp\u00f3rase na Resistencia francesa en Carcassonne, no seo da V\u00aa Agrupaci\u00f3n de Guerrilleros Espa\u00f1oles del departamento del Aude contra o ocupante nazi.<\/em><\/p>\n\n\n\n

O d\u00eda 25 de maio de 1944, Mercedes e once compa\u00f1eiros da s\u00faa agrupaci\u00f3n guerrilleira son detidos. Entre eles, Gabriel  Mascar\u00f3, Pedro  Torrades, Antonio Mari Font, Vicente Miralles, Pedro  Almagro, Francisco Rovira, Antonio Rodr\u00edguez, Soriano, Juan L\u00f3pez\u2026, Miguel  Amantegui, o cal conseguir\u00e1 fuxir, aproveitando a confusi\u00f3n xerada polo bombardeo do tren que os conduce cara aos campos de concentraci\u00f3n nazis.<\/em><\/p>\n\n\n\n

O d\u00eda 14 de xu\u00f1o de 1944, Mercedes e as s\u00faas compa\u00f1eiras de infortunio son conducidas en tren en condici\u00f3ns  infrahumanas cara aos campos de concentraci\u00f3n nazis. Chegan primeiro a  Sarrebruck.O 21 de xullo de 1944 ser\u00e1 enviada ao \u201c Kommando\u201d  HASAG, preto de Leipzig, co n\u00famero de matr\u00edcula 4068. Entre as seis mil mulleres do  kommando est\u00e1n oito espa\u00f1olas que se axudan e ap\u00f3ianse: Constanza Mart\u00ednez Prieto, Carme  Boatell, Mercedes Bernal,  Marita, Elisa Ruiz, Mar\u00eda Ferrer, chamada  Contxita, Mar\u00eda  Benitez Luque e Mercedes N\u00fa\u00f1ez  Targa, chamada  Paquita. Neste  kommando Mercedes participa xunto a outras compa\u00f1eiras en acci\u00f3ns de sabotaxe que fan inservibles os  obuses que fabrican..<\/em><\/p>\n\n\n\n

\u00c9 liberada o d\u00eda 14 de abril de 1945 polas tropas aliadas americanas da 2\u00aa Divisi\u00f3n de Infanter\u00eda. Ese mesmo d\u00eda fora anotada para un \u201ctransporte\u201d \u00e1 c\u00e1mara de gas. Mercedes atop\u00e1base no \u201c revier\u201d (enfermer\u00eda) do campo de Leipzig –  Sch\u00f6nefeld con  escarlatina e tuberculose. O 27 de xullo de 1945, estando ela ingresada no Hospital  Bichat de Paris, despr\u00e1zase en tren hospital cara a  Carcassonne para participar como un das vinte e sete testemu\u00f1as pola parte @acusador no xu\u00edzo seguido contra Ren\u00e9  Bach, o seu  torturador da  Gestapo. Este ser\u00e1 condenado \u00e1 morte e fusilado en setembro do mesmo ano.<\/em><\/p>\n\n\n\n

O goberno franc\u00e9s concede a Mercedes a \u201c L\u00e9gion d\u2019 Honneur\u201d (m\u00e1xima condecoraci\u00f3n civil francesa) en 1959, as\u00ed como a Medalla Militar (m\u00e1xima condecoraci\u00f3n militar francesa), a Cruz do Combatente Voluntario da Resistencia, a Medalla da Deportaci\u00f3n e Internamento por feitos de Resistencia, a Cruz de Guerra 1939-1945 e a Cruz do Combatente. Recentemente instalada en Par\u00eds, volve \u00e1 s\u00faa actividade militante: primeiro no Movemento da Paz e a\u201d Union deas  Femmes  Fran\u00e7aises\u201d, logo atende unha consulta sindical na CXT para asesorar aos emigrantes espa\u00f1ois. En 1968, participa activamente \u00e1 creaci\u00f3n do Partido Comunista de Galicia xunto a dirixentes como Santiago \u00c1lvarez, Enrique  Lister e outros, formando parte do seu primeiro Comit\u00e9 Central.<\/em><\/p>\n\n\n\n

En 1975, \u00e1 morte do ditador, Mercedes e\u00a0 Medardo volven a Espa\u00f1a para continuar coa s\u00faa militancia e preparar as primeiras elecci\u00f3ns democr\u00e1ticas de 1977.Mercedes N\u00fa\u00f1ez falece en Vigo (Galiza) o d\u00eda 4 de agosto de 1986.<\/em><\/p>\n\n\n\n

\n