{"id":4119,"date":"2020-10-20T10:00:12","date_gmt":"2020-10-20T08:00:12","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anovapeneira.gal\/?p=4119"},"modified":"2020-10-16T08:11:45","modified_gmt":"2020-10-16T06:11:45","slug":"cemiterio-de-pereira-lugardememoria","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anovapeneira.gal\/index.php\/2020\/10\/20\/cemiterio-de-pereira-lugardememoria\/","title":{"rendered":"Cemiterio de Pereira [LUGARDEMEMORIA]"},"content":{"rendered":"\n

[ANTONIO GIR\u00c1LDEZ LOMBA | Historiador]<\/strong> Hei de reco\u00f1ecer que nunca me gostaron moito os monumentos \u201c\u00f3 soldado desco\u00f1ecido\u201d que hai en bastantes pa\u00edses. Eu coido que o primeiro que podemos facer cos soldados que loitaron coa s\u00faa vida por defender as leis ea dignidade dun pobo \u00e9 dar a co\u00f1ecer os seus nomes, contar a historia da s\u00faa batalla e explicar o porqu\u00e9 da s\u00faa loita. A ditadura de Franco, lembrando semper a s\u00faa vitoria na guerra civil , contou durante corenta anos a historia dunha guerra que xustificaba a existencia daquela ditadura. Xa antes de rematar a guerra, no ano 36, e dacordo coas autoridades eclesi\u00e1sticas, a Espa\u00f1a de Franco establec\u00eda que nos muros das eirexas de t\u00f3dalas parroquias se inscribiran os nomes dos soldados ca\u00eddos en defensa da Cruzada e v\u00edtimas da revoluci\u00f3n marxista, uns nomes que a\u00ednda hoxe lucen sobre una pedra de moitas das nosas eirexas. Acabada a guerra civil, na paz incivil de Franco, os vencedores seguiron axustando contas cos vencidos lembr\u00e1ndolles durante d\u00e9cadas qu\u00e9nes eran os patriotas e \u00f3nde estaban os traidores. R\u00faas, prazas, escolas, hospitais de pobos e cidades levaron durante moito tempoo nome dos militares golpistas e de dirixentes fascistas de primeira, segunda ou terceira fila. Aqueles nomes e aquelas inscripciones eran parte dunha historia que se nos contou durante 40 anos namentras durou o ditador, un ditador que impuxo coa man de ferro do seu r\u00e9xime o silencio sobre o que lle pasara eo que pasaran os que optaran por defender \u00e1 Rep\u00fablica.<\/p>\n\n\n\n

[TERESA CAMPOS RODR\u00cdGUEZ | Asociaci\u00f3n viguesa pola Memoria Hist\u00f3rica do 36] <\/strong>Quero unirme a esta homenaxe e a estas 740 persoas ou m\u00e1is, enterradas aqu\u00ed en Pereir\u00f3, asasinadas polo r\u00e9xime franquista, especialmente ao meu av\u00f3, Manuel Campos  M\u00e9ndezy aos seus irm\u00e1ns, Julio e Camilo. Quero dicir  con isto, que todos eles e moitos mais, pois son centenares, mer\u00e9cense as mellores homenaxes; placas en todos os lugares, ;de onde eran, sen que ningu\u00e9n o impida, xa que os asasinos tiveron as s\u00faas honras, medallas e placas en cemiterios e igrexas Un pobo refugo por uns famentos de poder; anos escuros cheos de sufrimento e miseria. Un pobo que quixeron  que fora de atrasados; non pod\u00eda haber un listo. Os listos eran s\u00f3 eles.<\/p>\n\n\n\n

[AMALIA COLLAZO | Asociaci\u00f3n viguesa pola Memoria Hist\u00f3rica do 36]<\/strong> O mesmo que ocorreu con outros xenocidios, queremos que o xenocidio que se levou a cabo en Galiza poda ser recordado sempre. Con placas, con pedra do pa\u00eds, con versos, con flores, con informaci\u00f3n, con liberdade. Isto \u00e9 lex\u00edtimo e, nesta cidade e a d\u00eda de hoxe, hai quen ten a baixura moral, e a indignidade de opo\u00f1erse. \u00bfVedes esa placa, que lembra a centos de cidad\u00e1ns que deron a s\u00faa vida defendendo a un goberno lex\u00edtimo? \u00bfVedes esas verbas dun home \u2013 Heraclio Botana- \u00a0 pedindo que o recordemos? Esa pedra debe servir de faro contra a barbarie\u00a0 e a intolerancia, de recordatorio dos r\u00edos de sangue que asolaron o noso pa\u00eds, de memoria para todas as familias as que o fascismo destroz\u00f3u e tam\u00e9n para a xente nova. Agora est\u00e1 no chan. Nunha cidade cun goberno de esquerdas e un alcalde do psoe, as v\u00edctimas do fascismo non poden ser recordadas como merecen.\u00a0[M\u00d3NICA GONZ\u00c1LEZ FERN\u00c1NDEZ | Bisneta de Manuel del R\u00edo]<\/strong> Un ano e pico\u00a0 antes do golpe de estado, o meu bisav\u00f3 \u00e1 beira da mi\u00f1a bisavoa, Teresa Hermo Mill\u00e1n, enterrada neste cemiterio,foi xunto con outros catro homes \u00e1 Uni\u00f3n Sovietica, para co\u00f1ecer de preto e in situ, o \u201cpara\u00edso dos traballadores\u201d; \u00e1 s\u00faa volta fixeron publicidade e diversas charlas \u00a0 sobre as vantaxes da devandita proposta pol\u00edtica para a clase traballadora.Esta vinculaci\u00f3n co mundo sindical sup\u00faxolle ao meu bisav\u00f3 problemas coas autoridades polo que foi detido en distintas ocasi\u00f3ns.\u00a0 Consider\u00e1bano un perigoso l\u00edder revolucionario, xa que dentro dun grupo profesional como o dos\u00a0 tranviarios, a s\u00faa colaboraci\u00f3n\u00a0 contribuia\u00a0 a colapsar todo o transporte da comarca. O 30 de xullo de 1936 foi detido. Ao d\u00eda seguinte, sen tempo material para que o seu avogado lese\u00a0 a documentaci\u00f3n e menos a\u00ednda\u00a0 para preparar unha\u00a0 defensa, se leva a cabo o xu\u00edzo\u2026\u201dPENA DE MORTE\u201d. O xoves d\u00eda 6 de agosto de 1936, \u00e1s cinco da madrugada, o piquete de execuci\u00f3n fronte aos muros do castelo do CASTRO, estaba disposto para levar a cabo esta execuci\u00f3n. Unha vez executada a sentenza o seu corpo foi entregado no dep\u00f3sito do cemiterio de\u00a0 perir,\u00a0 onde o seu encargado deber\u00eda facerse cargo do cad\u00e1ver ata o d\u00eda seguinte\u00a0 comprometiendose a que ningu\u00e9n dispuxese do sen autorizaci\u00f3n precisa da autoridade militar.<\/p>\n\n\n\n

\n