Hai cousa dun ano, por estas mesmas datas, na casa xa andabamos arranxando os derradeiros detalles para a nosa viaxe de volta \u00e1 Galiza, e as\u00ed, poder despedir e recibir un novo ano arrodeados da mi\u00f1a fam\u00edlia e dos nosos amigos cos beizos mollados.<\/p>\n\n\n\n
Hei de reco\u00f1ecer que son un aut\u00e9ntico desastre \u00e1 hora de deixar atados todos os cabos que sup\u00f3n un traslado familiar, can inclu\u00eddo. Eu son dos que poder\u00edan sobrevivir con d\u00faas mudas dez d\u00edas coma pouco. Polo tanto, \u00e9 a mi\u00f1a muller, a mi\u00f1a compa\u00f1eira a que leva todo o peso deste simulacro de mudanza de toda a fam\u00edlia.<\/p>\n\n\n\n
A verdade \u00e9 que non sei como demo fai as contas ou que sistema organizativo emprega para meter nas maletas todo canto precisamos, sen deixar nada atr\u00e1s.<\/p>\n\n\n\n
Dame envexa a ilusi\u00f3n e a intensidade que pon cada vez que sa\u00edmos de viaxe. De non ser por ela, non teriamos celebrado ning\u00fan solsticio no tempo que levamos xuntos.<\/p>\n\n\n\n
\u00a1O meu \u00e9 fungar por todo! Onde imos con tanta roupa, meu amor? Para que raios levamos tanto calzado? Non nos chega cun abrigo para cada un? Non son moitos calcet\u00edns, meu ben? <\/p>\n\n\n\n
E as\u00ed ata que arrancamos o coche e po\u00f1emos o conta quil\u00f3metros \u00e1 cero coma se non soub\u00e9semos de memoria a distancia entre Errenter\u00eda e Redondela. Xa son moitos anos indo e vindo. Fuxindo e voltando pola mesma autoestrada, e, a terra, non da encollido.<\/p>\n\n\n\n
Este ano non imos facer viaxe algunha. Non est\u00e1 a situaci\u00f3n para andar correndo riscos innecesarios que poder\u00edan traer alg\u00fan problema serio para a xente que amamos ou para n\u00f3s mesmos.<\/p>\n\n\n\n
Este ano, o noso maior acto de amor, o noso mellor agasallo vai ser a prudencia e a responsabilidade.<\/p>\n\n\n\n
Non sei si chegar\u00e1n outros tempos nos que poidamos voltar a arrincarnos a pel coma tolos, coma adoitabamos facer antes de que chegaran malas novas al\u00e9n das nosas fronteiras, pero, para cando cheguen eses tempos, agardo poder cont\u00e1rvolo todo coas mi\u00f1as palabras, sen medo.<\/p>\n\n\n\n
Polo de agora, imos deixar nun caix\u00f3n todos os excesos de afectividade destas datas para outra ocasi\u00f3n mellor.<\/p>\n\n\n\n
Xa nos decatamos de que as calores do ver\u00e1n non foron quen de manternos a salvo ainda que foron moitos os cham\u00e1ns que falaban dos poderes milagreiros das altas temperaturas.<\/p>\n\n\n\n
\u00c9 curioso o doado que resulta convencer \u00e1 xente dunha idea por moi tola que esta pareza. Abonda con repetir unha frase d\u00faas veces e xa tes o circo montado. Logo dunha semana, xa tes un feixe de seguidores capaces de meter a man no lume e asegurar que a Terra \u00e9 plana, que Cristo fundou a nosa civilizac\u00ed\u00f3n ou mesmo que Franco era un bo home e mellor av\u00f3.<\/p>\n\n\n\n
D\u00edas atr\u00e1s, o meu amigo Luis guindaba unha pregunta \u00f3 aire,\u201d a ignorancia facilita a manipulaci\u00f3n ou a manipulaci\u00f3n deriva da ignoracia? Ah\u00ed vos deixo o meu agasallo de Nadal, xa tendes traballo para estes d\u00edas.<\/p>\n\n\n\n
N\u00f3s, imos ficar na casa. Polo de agora, nada de viaxes. Xa haber\u00e1 tempo de arrincarnos a pel e durmir nos vosos b\u00e9bedos brazos.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"