\u201cLibre te quiero
como arroyo que brinca
de pe\u00f1a en pe\u00f1a.
Pero no m\u00eda.
Grande te quiero
como monte pre\u00f1ado
de primavera.
Pero no m\u00eda.
Buena te quiero
como pan que no sabe
su masa buena.
Pero no m\u00eda.
Alta te quiero
como chopo que al cielo
se despereza.
Pero no m\u00eda.
Blanca te quiero
como flor de azahares
sobre la tierra.
Pero no m\u00eda.
Pero no m\u00eda
ni de Dios ni de nadie
ni tuya siquiera\u201d<\/p>\n\n\n\n
Agust\u00edn Garc\u00eda Calvo<\/strong><\/pre>\n\n\n\nCando eu ti\u00f1a 17 anos e levaba escasos meses sa\u00edndo coa mi\u00f1a primeira moza, houbo un s\u00e1bado no que ela me anunciou que non poderiamos quedar pois ti\u00f1a un compromiso cun grupo de amigos cos que ela consideraba que non ser\u00eda adecuado que eu me xuntara. Malia que non ti\u00f1a porqu\u00e9 facelo, explicoume de maneira razoada e razoable os motivos que, ao seu xu\u00edzo, explicaban a inconveniencia de que eu participara naquela xuntanza.Por\u00e9n eu enfadeime, ou se cadra ser\u00eda m\u00e1is adecuado dicir que me entristec\u00edn, non o sei .O certo \u00e9 que foi unha situaci\u00f3n un tanto desagradable que provocou a nosa primeira \u201ccrise\u201d no que ata ese momento parec\u00eda un idilio id\u00edlico.Esa fin de semana, en soidade, paseina facendo o que m\u00e1is me gusta facer cando non hai nada que mo impida, que \u00e9 ler poes\u00eda.E por fortuna caeu nas mi\u00f1as mans este poema de Agust\u00edn Garcia Calvo que produciu o efecto que sempre provoca en min a poes\u00eda , pois me axuda a comprender as realidades complexas e d\u00e1me o acougo necesario para superar as angustias existenciais.Aquel episodio, visto coa \u00f3ptica dos cincuenta anos, semella un problema cun tama\u00f1o propio dunha m\u00f3lecula insignificante, en comparaci\u00f3n coa dureza e a inmensidade das traxedias que a propia existencia tenos reservadas a todos os seres humanos ao longo do cami\u00f1o das nosas vidas, pero na adolescencia os bambeos das emoci\u00f3ns soen ter a intensidade da m\u00e1is intensa das treboadas.En calquera caso despois de ler, e m\u00e1is ou menos comprender o significado daquel poema,entend\u00edn que o equivocado era eu, desculpeime de maneira sinceira, e como en tantas outras ocasi\u00f3ns futuras, a poes\u00eda resolveu unha crise vital persoal, de maneira que aquel idilio seguiu sendo id\u00edlico, ata que anos despois, 1.009 kmts ( a distancia entre Vigo e Granada) fixeron imposible a s\u00faa continuidade.Cando un \u00e9 adolescente a biolox\u00eda impide comprender moitas cousas entre as que est\u00e1n a natureza profunda das relaci\u00f3ns persoais, a necesidade inherente \u00e1 nosa propia especie de sermos querid@s, de ser importantes para outros e outras , ou a mentira que sup\u00f3n a v\u00edsi\u00f3n t\u00f3pica do amor rom\u00e1ntico, que non \u00e9 outra cousa ca unha manifestaci\u00f3n m\u00e1is da sociedade patriarcal. A lectura dese poema , desde logo que con 17 anos non me serv\u00edu para comprender un asunto de natureza tan complexa, pero si que me deu pistas que, confirmadas polas experiencias futuras e a mi\u00f1a propia madurez bioloxica,me axudaron a intu\u00edr que amar de verdade a algu\u00e9n significa desexar e colaborar no seu benestar pero respectando escrupulosamente a s\u00faa liberdade individual sempre, en todos e cada un dos casos sen exepci\u00f3n. Se esa \u00faltima parte da proposici\u00f3n non existe, non \u00e9 amor. \u00c9 como dic\u00eda Quevedo \u201camor significa amar solamente ser amado\u201d, \u00e9 utiizar a outra persoa para satisfacer as nosas propias necesidades, xa sexan emocionais, xa sexuais xa de calquera tipo.Pode ser moitas cousas, incluso pode ser horroroso, pero amor non \u00e9.Agora que te\u00f1o unha filla adolescente que comeza a mergullarse neste tipo de emoci\u00f3ns, quixera dicirlle que agardo que ela tam\u00e9n poida comprender que como d\u00edc\u00eda Goytisolo \u201c a pesar dos pesares, ter\u00e1 amigos e ter\u00e1 amor\u201d.Pero que as persoas que se crucen no seu cami\u00f1o que a queiran, libre, como eu a quero, que a queiran de ningu\u00e9n, como eu a quero, que a queiran con capacidade para canear os seus propios condicionantes culturais\u201d ni tuya siquiera\u201d como eu a quero, son as que de verdade pagan a pena e as que desexo que a poidan acompa\u00f1ar na viaxe da s\u00faa vida.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"