A situaci\u00f3n da lingua de Galiza, o Galego, est\u00e1 a vivir tempos escuros.<\/p>\n\n\n\n
Logo de resistir d\u00e9cadas de marxinaci\u00f3n, persecuci\u00f3n e desperezo \u00f3 longo da dictadura franquista o Galego enfr\u00f3ntase a una nova crise lingu\u00edstica.<\/p>\n\n\n\n
Ao meu entender unha l\u00edngua \u00e9 a maior bandeira que calquera naci\u00f3n pode ter, e, como tal, cada individuo e sobre todo os gobernos te\u00f1en a obriga de fomentar, facilitar o seu emprego a todos os niveis.<\/p>\n\n\n\n
Non podemos caer no erro de converter a nosa lingua nun xarr\u00f3n no museo das linguas esquecidas onde van os turistas e nost\u00e1lxicos da cultura galega a botar o d\u00eda ca familia, S\u00e1bados e Domingos pechamos por descanso semanal.<\/p>\n\n\n\n
\u00c1 mi\u00f1a xeraci\u00f3n levounos m\u00e1is de trece anos decat\u00e1rmonos de que co Galego podiamos facer calquera cousa, mesmo sentir bolboretas no bandullo cando che gustaba unha cativa da aula veci\u00f1a no instituto, ou tam\u00e9n, chegar \u00e1 casa eivando logo de escordar un nocello por andar enredando entre as leiras, vivindo sen medo a perder os dentes contra o chan.<\/p>\n\n\n\n
A\u00ednda lembro coma se fora onte cando o mestre de matem\u00e1ticas de primeiro de B.U.P entrou pola porta falando galego, coido que se chamaba Carlos. De primeiras pareceunos unha tolem\u00eda e comez\u00e1moslle a berrar porque os nosos ouvidos adolescentes de cativos e cativas da vila non estaban afeitos a tal cousa. Supo\u00f1o que lle dixemos que nada entendiamos das matem\u00e1ticas, e menos ainda das matem\u00e1ticas en Galego.<\/p>\n\n\n\n
Logo das nosas infecundas protestas decat\u00e1monos de que o mestre non \u00eda cambiar de l\u00edngua, a s\u00faa, a nosa, porque catro pail\u00e1ns acomodados. E ben fixo, porque dalguns xeitos abriunos unha fiestra nas nosas cabezas.<\/p>\n\n\n\n
Para os cativos da vila coma min o Galego era cousa da aldea, lonxana, allea. Co tempo, non acerto a entender porque manti\u00f1amos esa relaci\u00f3n de distancia, ou mesmo desprezo, cando os nosos av\u00f3s falaban cos seus fillos na mesma l\u00edngua que vi\u00f1an falando os nenos e nenas da aldea, ese lugar do que n\u00f3s tam\u00e9n formabamos parte. As\u00ed \u00e9 e as\u00ed era. Por moitas beirarr\u00faas ou pasos de pe\u00f3ns que tiv\u00e9ramos, n\u00f3s tam\u00e9n viv\u00edamos nunha vila que era unha aldea. <\/p>\n\n\n\n
Na ensinanza b\u00e1sica poucos eran os mestres que nos falaban en Galego e se boto contas podo metelos nunha man.<\/p>\n\n\n\n
N\u00f3s eramos os herdeiros dos prexuizos. N\u00f3s queriamos fuxir coma se nada tiv\u00e9semos que ver con Galiza. <\/p>\n\n\n\n
Afortunadamente, polo menos para min, fun deixando no cami\u00f1o todas esas pedras e saltando valados para emperrurar dalg\u00fan xeito pola l\u00edngua do meu pa\u00eds, pola cultura do meu pa\u00eds, polo futuro do meu pa\u00eds.<\/p>\n\n\n\n
Non son bos os datos sobre o emprego e co\u00f1ecemento do Galego na nosa terra. Mesmo te\u00f1en que vir de fora para lle dar un tir\u00f3n de orellas \u00f3 goberno estatal e auton\u00f3mico polas escasas ferramentas empregadas para loitar contra o esmorecemento da nosa l\u00edngua.<\/p>\n\n\n\n
As veces penso que unha lingua \u00e9 coma unha parella, coma unha \u00e1rbore que temos que coidar e protexer decot\u00edo e celebrala canda un dos d\u00edas que abrimos os ollos na escuridade da nosa habitaci\u00f3n.
Doutro xeito, chegar\u00e1 o d\u00eda que os nosos netos nos leven de excursi\u00f3n, coma turistas nost\u00e1lxicos \u00f3 Museo das Linguas Mortas (M.L.M) en Nova Yorke. S\u00e1bados e Domingos pechado por descanso semanal.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"