<\/p>\n\n\n\n
Hai uns d\u00edas xa me puxeron a primeira dose dunha das vacinas contra o Covid, a Fizer, Fraiser, Faizer ou como cona se diga. Pasados vinteun d\u00edas, nin un m\u00e1is, nin un menos, vir\u00e1 a segunda dose, e polo de agora, a derradeira ata que as autoridades sanit\u00e1rias cambien de parecer.<\/p>\n\n\n\n
A d\u00eda de hoxe abonda para que o noso organismo te\u00f1a as ferramentas necesarias para loitar por si mesmo contra un v\u00edrus que fixo quebrar os cimentos do mundo, a\u00ednda m\u00e1is do que xa estaban.<\/p>\n\n\n\n
Desta vez fomos n\u00f3s, os que habitamos na cara amable do planeta, os que sentimos no esquelete o que sofren milleiros de personas al\u00e9n das nosas fronteiras decot\u00edo, sen descanso alg\u00fan.<\/p>\n\n\n\n
Pero desta volta, era o primeiro mundo o que estaba a morrer por enriba das s\u00faas posibilidades.<\/p>\n\n\n\n
Mais eu coido que non foron estas mortes as que fixeron que se puxera en marcha todo o armamento cient\u00edfico \u00f3 seu alcance para atallar esta pingueira de defuntos sen velorio.<\/p>\n\n\n\n
Nestre intre e coma en todas as barbaries que levan sementando a historia de sangue e dor, eiqu\u00ed o que realmente importa \u00e9 a econom\u00eda o cash, coma din os ingleses.<\/p>\n\n\n\n
E se non credes o que estou a dicir non hai m\u00e1is que escoitar os berros de ledicia dos grandes banqueiros e empresarias logo de escoitar que para comezos de xullo \u00edan chegar \u00f3 estado espa\u00f1ol un feixe mill\u00f3ns de euros dende Europa, como agasallo, para salvar a nosa econom\u00eda, a deles, quero dicir.<\/p>\n\n\n\n
Pero bueno, non te\u00f1o intenci\u00f3n de me amolar, agora non, mentras agardo con inquedanza a segunda dose da Frizer, Faiser, Fraiser para o d\u00eda oito de xullo. Por moito medo que te\u00f1a, un non poder ir \u00e1 contra do progreso.<\/p>\n\n\n\n
A mi\u00f1a cabeza est\u00e1 m\u00e1is a cavilar na nosa viaxe a galicia deste ver\u00e1n, nunhas vacaci\u00f3ns sen medo.<\/p>\n\n\n\n
Xa vos contara que na casa \u00e9 a mi\u00f1a parella, M\u00f3nica, a que leva sobre a s\u00faas costas a abafante tarefa de facer as maletas para cada un de n\u00f3s, sen deixar a ningu\u00e9n sen unha muda de cambio.<\/p>\n\n\n\n
Supo\u00f1o que este ver\u00e1n xa non teremos que nos agochar entre as sombras da noite para bicarnos cos nosos amigos mentras compartimos o derradeiro grolo dunha botella de vi\u00f1o.<\/p>\n\n\n\n
Xa non haber\u00e1 distancia de seguridade entre os beizos do meu ben querido amigo Bernardo e a mi\u00f1a orella m\u00e1is al\u00f3 da media noite. O certo \u00e9 que nin o ano pasado tampouco, e aqu\u00ed estamos.<\/p>\n\n\n\n
\u00d3 cheg\u00e1rmonos \u00e1 casa dos meus pais tampouco haber\u00e1 medo nen d\u00fabidas de cruzar o limiar da porta para recoller cos nosos brazos o tempo perdido, o tempo roubado.<\/p>\n\n\n\n
Se cadra, este ver\u00e1n, imos perderlle o medo a vida, coma adoitabamos facer cando eramos cativos.<\/p>\n\n\n\n
Este ver\u00e1n voltaremos a ese recuncho da vida que xamais debemos deixar atr\u00e1s.<\/p>\n\n\n\n
Coma d\u00ed o meu amigo e poeta vasco Juan Manuel Ur\u00eda Iriarte, no seu libro, \u201cInfancia es lugar\u201d;<\/p>\n\n\n\n
\u201cNese espacio houbo algu\u00e9n. \u00bfHai algu\u00e9n? No caso de que houbera algu\u00e9n, d\u00edganlle que me lembro, que sigo aqui\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Por certo, ning\u00fan efecto secundario, polo de agora, da Frizer, Fraiser, Faizer, como cona se diga.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"