Cando quero vivir<\/p>\n\n\n\n
digo Moraima.<\/p>\n\n\n\n
Digo Moraima<\/p>\n\n\n\n
cando semento a esperanza.<\/p>\n\n\n\n
Digo Moraima<\/p>\n\n\n\n
E ponse azul a alba<\/p>\n\n\n\n
…………..<\/p>\n\n\n\n
Prezada Moraima<\/p>\n\n\n\n
Vasme permitir que comece polo principio, que en calquera conversa entre d\u00faas persoas educadas que non se co\u00f1ecen debe de ser a presentaci\u00f3n; Eu ch\u00e1mome Tino, son de Vigo e non te co\u00f1ezo de nada, nin a ti nin \u00e1 t\u00faa nai Alexandra, nin ao teu pai Jorge. Pero a\u00ednda que non nos co\u00f1ezamos eu , a diferencia de Siri, si son capaz de entenderche. E sabes o motivo de que poida facelo Moraima?, pois porque ti e eu nacemos no mesmo pa\u00eds e falamos o mesmo idioma, ti eu falamos en galego. O idioma que compartimos serve para moitas cousas por exemplo para comprender o significado deste fermoso poema que se chama igual ca ti, ch\u00e1mase Moraima. Escribiuno un gran poeta que se chamaba Celso Emilio Ferreiro para \u00e1 s\u00faa muller \u00e1 que quer\u00eda moito e tam\u00e9n se chamaba coma ti. Como che contei antes non co\u00f1ezo a Alexandra, a t\u00faa nai, nin a Jorge, o teu pai, pero creo que me atrever\u00eda a supo\u00f1er que a lectura deste fermoso poema influ\u00edu \u00e1 hora de decidiren o nome que che puxeron. Se me equivoco p\u00eddoche desculpas claro, pero te\u00f1o a intuici\u00f3n de que \u00e9 as\u00ed.<\/p>\n\n\n\n
Como moitas outras persoas, Moraima, eu vin o teu famos\u00edsimo v\u00eddeo e, a\u00ednda que estou seguro de que estar\u00e1s un pouco cansa de que tantas e tantas persoas que non co\u00f1eces falen contigo dese momento, agardo que me permitas por favor abusar un pouco m\u00e1is da t\u00faa paciencia e contarche que conseguiches chegar \u00e1s mi\u00f1as emoci\u00f3ns m\u00e1is profundas e \u00e1s de moita xente tam\u00e9n. E non creas que iso \u00e9 f\u00e1cil Moraima, todo o contrario, \u00e9 moi pero moi moi dif\u00edcil. Non sei cantos anos tes calculo que tres ou catro. Xa es unha nena maior, pero cando sexas a\u00ednda m\u00e1is maior poder\u00e1s comprender mellor a importancia do que fixeches. Cando che vin Moraima , fix\u00e9chesme sentir unha enorme tenrura cara \u00e1 t\u00faa persoa, unha inmensa alegr\u00eda por poder co\u00f1ecer, a\u00ednda que s\u00f3 fose de maneira virtual, a unha nena tan p\u00e1ndega coma ti e certa tristura tam\u00e9n. Si, Moraima, confeso que despois de ver o teu v\u00eddeo sentinme triste porque \u00e9 moi inxusto que ti, no sitio no que naciches, te\u00f1as que cambiar de idioma para que che entendan. Se viviramos nun mundo xusto deber\u00eda de ser Siri a que aprenda galego para poder falar contigo, e non ti a que te\u00f1as que cambiar ao castel\u00e1n para poder falar con ela.<\/p>\n\n\n\n
Algo debemos de facer moi mal as persoas maiores para que esteamos no mundo ao rev\u00e9s e non vos te\u00f1amos facilitado \u00e1s nenas e nenos a posibilidade de poderdes falar sempre que queirades, en calquera sitio e con calquera persoa ou m\u00e1quina, no idioma que falaron os nosos pais e as nosas nais , os nosos, av\u00f3s e as nosa avoas, porque sabes unha cousa Moraima?, antes ca Jorge e Alexandra antes que Claudio, o meu pai, e Carme, a mi\u00f1a nai, houbo milleiros e milleiros de persoas que viviron en Galicia e amaron en galego, riron en galego, choraron en galego, xogaron en galego enfad\u00e1ronse en galego, bicaron en galego, apertaron en galego, sufriron en galego, aloumi\u00f1aron en galego…..<\/p>\n\n\n\n
Eu tam\u00e9n te\u00f1o unha filla, ela ch\u00e1mase Mari\u00f1a, \u00e9 maior ca ti, ten 15 anos. Cando ti\u00f1a m\u00e1is ou menos a t\u00faa idade procuraba falar en galego comigo pero cando entrou no colexio non lle quedou outra que cambiar ao castel\u00e1n pois a maior\u00eda das materias d\u00e1banllas nese idioma e case todas as s\u00faas amigas e amigos \u00e9 o idioma no que falan. Se cadra esa \u00e9 a raz\u00f3n que explica que o teu v\u00eddeo me puxera un pouco triste, pois lembrei o que lle pasara a Mari\u00f1a ao entrar no cole que foi o mesmo que lle aconteceu a tantas nenas e a tantos nenos ao longo da historia de Galicia.<\/p>\n\n\n\n
Pero non te preocupes por favor, a tristura foi moi pequena e a emoci\u00f3n e tenrura que me provocaches foron inmensas, como o m\u00e1is inmenso dos oc\u00e9anos, e xa que logo quixera rematar d\u00e1ndoche as grazas por emocionarme e expres\u00e1ndoche os meus mellores desexos de que poidas ter unha vida moi longa e chegues a ser unha muller libre e feliz. E se cando sexas maior decides ter alg\u00fan fillo ou filla ,el ou ela poida falar todas as veces que queira, e con todas as persoas que queira, en idioma galego.<\/p>\n\n\n\n
Foi un pracer co\u00f1ecerte Moraima<\/p>\n\n\n\n
Unha aperta fraternal<\/p>\n\n\n\n
Tino.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"