Manuel\u00a0Alfonso\u00a0Est\u00e9vez.<\/p>\n\n\n\n
Xa o dixera Ram\u00f3n Pernas nunha conversa que terminara no dial\u00e9ctico canell\u00f3n sen sa\u00edda: \u00c9che o que hai! Meu amigo.
Eu dir\u00eda que \u00e9 o argumento b\u00e1sico de todas as impotencias que se inscriben dentro da escola da resignaci\u00f3n que nos subordina e humilla. A s\u00faa traduci\u00f3n equivale a un non podemos facer nada, ou tam\u00e9n a un apaga e v\u00e1monos, como grito de redenci\u00f3n. E pasar do Vivamos como galegos, o grito da derrota colectiva de non hai sa\u00edda: \u00c9che o que hai! Meu amigo.
E haiche todo do que queremos. Haiche bugallas para cambiar o gui\u00f3n da crise, para incrementar o emprego, para defender o galego, para sentirnos orgullosos da nosa Terra Nai. Preservar o noso Patrimonio material e inmaterial, para desterrar a desfeita das nosas parroquias, e brindar o mensaxe mais vixente que nunca de vivir como galegos, orgullosos do privilexio de haber sido nados nestas terras do Condado de Salvaterra do Mi\u00f1o.
Home! Hai unha forma de entender a vida, de vencer a derrota, esa mala e perversa lectura da melancol\u00eda, que tantas veces nos danou o longo da nosa historia. De abrir de par en par as nosas fiestras do fogar, para que entrara a luz e desterrase as sombras. Igual que fai a Nova Peneira, A nosa! Coas Novas do Eixo Atl\u00e1ntico, xornal galego portugu\u00e9s, que tanto impulsa os novos valores dunha maneira clara e concisa para
cambiar o \u00c9che o que hai! por un algo mais ca tradici\u00f3n e a nosa orixe alde\u00e1 e labrega.
Penso eu que somos o \u201ccunqueiro\u201d, rei da nosa chuvia (xa non tanta): Unha terra de verbas e mais verbas novas, con distinto significado. Unha fraga, ou As Fragui\u00f1as de Fornelos da Ribeira, co Rio Tea, onde de cando en vez, aparece o vento, a choiva, e a brisa. \u00a1Porque non!
E por estas mil raz\u00f3ns, non podemos darnos a desesperanza, e conclu\u00edr que a Nosa Terra non ten futuro. Non debemos escoitar: \u00c9che o que hai!
Xa sabemos que todos n\u00f3s, somos moi nosos. Somos o que pensamos, que nos define o que algo pasa, e pasar\u00e1 desapercibido alg\u00fan d\u00eda, como moitas outras cousas: \u201cSe hai que ir, vaise\u201d, Manda carallo pail\u00e1n! E unha centea mais, si cabe.
Ah! E tam\u00e9n o \u00c9che o que hai, est\u00e1 no voto conservador de moitos que te\u00f1en que cambiar a tendencia.
En canto a cultura, temos as mellores xeraci\u00f3ns da nosa historia, pero a s\u00faa vez, non son capaces de desenrolar o entrem\u00e9s que aborda o \u00e9che o que hai!
Temos resposta tam\u00e9n na esfera pol\u00edtica, que \u00e9 ben pouco o que que aporta de algo novo.
Parafraseando os mais vellos do lugar, eu son un deles con mais de 90 anos: \u00c9che o que hai! Meu amigo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"