Santiago de Compostela, 9 de agosto de 2022<\/strong><\/p>\n\n\n\n O Sindicato Nacional de Comisi\u00f3ns Obreiras de Galicia chora a un dos seus fundadores, o sindicalista vigu\u00e9s Waldino Varela Mart\u00ednez, falecido o luns aos 92 anos. Para a secretaria xeral de CCOO, Amelia P\u00e9rez, Waldino forma parte da \u00abvaliosa memoria da loita obreira\u00bb, non s\u00f3 polo legado sindical que deixou, sen\u00f3n tam\u00e9n porque a s\u00faa figura e traxectoria \u00abinspiraron e guiaron varias xeraci\u00f3ns de sindicalistas\u00bb. O seu compromiso e valores fix\u00e9rono merecedor, en 1993, un dos Premios 10 de Marzo que anualmente outorgan o sindicato e a s\u00faa fundaci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n \u00abWaldino f\u00f3isenos, pero os seus principios e as ideas que defendeu est\u00e1n moi vivas nas Comisi\u00f3ns Obreiras\u00bb, sinala Amelia P\u00e9rez. \u00abCompa\u00f1eiras e compa\u00f1eiros como Waldino constru\u00edron os piares s\u00f3lidos sobre os que asenta a nosa organizaci\u00f3n, protagonista indiscutible no tr\u00e1nsito da nosa sociedade da ditadura cara \u00e1 democracia e unha referencia para a clase traballadora galega\u00bb, afirma a secretaria xeral de CCOO.<\/p>\n\n\n\n Waldino Varela comezou a traballar nos estaleiros Vulcano en 1944, con s\u00f3 catorce anos. O inicio da s\u00faa vida laboral coincid\u00eda co primeiro lustro da ditadura. El, procedente dunha familia de esquerdas do barrio obreiro de Teis, axi\u00f1a se relacionou na empresa con traballadores procedentes da zona republicana e mesmo cristi\u00e1ns concienciados da necesidade dun cambio social.<\/p>\n\n\n\n O ambiente familiar e o laboral lev\u00e1rono desde ben mozo a traballar para combater as inxustizas, primeiro na empresa e m\u00e1is tarde na comarca de Vigo, onde foi peza fundamental para establecer as bases do que m\u00e1is tarde ser\u00edan as Comisi\u00f3ns Obreiras, sindicato do que ser\u00eda o seu primeiro secretario xeral provincial.<\/p>\n\n\n\n Waldino foi unha referencia do movemento obreiro vigu\u00e9s nas d\u00e9cadas dos sesenta e setenta, cabeza visible da hist\u00f3rica folga xeral de 1972, da que en setembro se cumprir\u00e1n cincuenta anos. Sobre estes feitos deixou o seu testemu\u00f1o nos documentais Vigo 1972: o ano da memoria, no que colabora CCOO, e Waldino Varela traballador. Memoria do movemento obreiro vigu\u00e9s.<\/p>\n\n\n\n Desde comezos de 1972, a tensi\u00f3n laboral en Vigo e bisbarra viuse marcada pola negociaci\u00f3n dos convenios de empresas como Censa, Barreras ou os estaleiros Vulcano, onde traballaba Waldino. Os sucesos de Ferrol dese ano, onde a polic\u00eda franquista asasinaron a dous traballadores, marcar\u00edan no sucesivo as reivindicaci\u00f3ns, que ir\u00edan escalando ata a folga comarcal que paralizou a comarca durante d\u00faas semanas en setembro.<\/p>\n\n\n\n A contundencia das mobilizaci\u00f3ns e a dureza da represi\u00f3n provocaron o despedimento de medio milleiro de traballadores \u2014entre eles, o propio Waldino\u2014 e a detenci\u00f3n e tortura de numerosos dirixentes sindicais, pasando moitos outros \u00e1 clandestinidade ou ao exilio por estaren en busca e captura.<\/p>\n\n\n\n Con motivo do 50.\u00ba aniversario destes feitos, dos cales Waldino foi figura clave, CCOO coida imprescindible que as novas xeraci\u00f3ns \u00absaiban que os dereitos se loitan e se defenden, e que as mulleres e homes de Vigo e das CCOO foron fundamentais na consecuci\u00f3n da liberdade e a democracia\u00bb, concl\u00fae Amelia P\u00e9rez.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Os xermolos das CCOO<\/h2>\n\n\n\n
50 anos da folga de 1972<\/h2>\n\n\n\n