Manuel Celso Garrido Rodr\u00edguez,activista pol\u00edtico durante aRep\u00fablica, escasamente co\u00f1ecido, e hoxe homenaxeado polo xornal, ANova Peneira \u00a1A Nosa!, que se fai grande na elaboraci\u00f3n deste artigo,por certo, tan escasos. A excepci\u00f3n da s\u00faa inclusi\u00f3n no Dicionario daL\u00edngua Galega, Tomo 1 (Autores); e na ponencia, sobre a s\u00faa vida eobra, presentada por Marivel Freire Freire, no Congreso Internacional OExilio Galego, celebrado en Compostela, e no Libro \u201cProtagonistasdunha epopea colectiva\u201d de Lois P\u00e9rez Leira.<\/p>\n\n\n\n
E,\u00a0como\u00a0non\u00a0debe\u00a0permitirse\u00a0que\u00a0a\u00a0s\u00faa\u00a0obra\u00a0e\u00a0vida,\u00a0pase\u00a0desapercibida,aqu\u00ed\u00a0est\u00e1\u00a0A\u00a0Nova\u00a0Peneira\u00a0\u00a1A\u00a0Nosa!,\u00a0como\u00a0portavoz\u00a0do\u00a0que\u00a0fixera\u00a0o\u00a0BNG en\u00a0A\u00a0Merca\u00a0o\u00a024-04-1.999,\u00a0coa\u00a0participaci\u00f3n\u00a0de\u00a0Mill\u00e1n\u00a0Picouto\u00a0e\u00a0LoisP\u00e9rez\u00a0Leira,\u00a0para\u00a0quen\u00a0van\u00a0os\u00a0nosos\u00a0reco\u00f1ecementos.\u00a0E,\u00a0non\u00a0poder\u00edamosdarlle\u00a0mellor\u00a0final\u00a0o\u00a0artigo\u00a0que\u00a0o\u00a0suscrito\u00a0pola\u00a0s\u00faa\u00a0filla\u00a0Rula\u00a0falandodo\u00a0seu\u00a0pai.<\/p>\n\n\n\n
Estamos todos con el, porque \u201cforon para sempre tempos nos que osgalegos, coma coitadi\u00f1os, coma quen pide esmola, preg\u00e1bamosmansei\u00f1amente o que ti\u00f1amos dereito incuestionable a lograr e exixirsen contemplaci\u00f3n\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Agradecemos A Nova Peneira \u00a1A Nosa!, e a s\u00faa filla Rula, a s\u00faacolaboraci\u00f3n, esperando que dende \u201cO Condado de Salvaterra doMi\u00f1o\u201d, comparta con n\u00f3s, unha cunca de vi\u00f1o albari\u00f1o con unharaci\u00f3n de polbo a feira, ata a localidade de A Merca. Que saibaRula,que o seu pai Manuel Celso Garrido Rodr\u00edguez, est\u00e1 nos\u201cExiliados Galegos\u201d da Federaci\u00f3n de Sociedades Galegas daArxentina, asi como no achegamento de Marivel Freire Freire, coa s\u00faaobra e vida.<\/p>\n\n\n\n
Non esqueceremos aqueles principios do s\u00e9culo XX, do noso Manuel Celso,tan parecida a nosa infancia e xuventude, menos o exilio a Chile o25-12-1.957, pero nos quedamos coa lembranza da s\u00faa nai: A mi atacoumeun adarme de insomnio e voei imaxinariamente a mi\u00f1a terra natal, e ami\u00f1a infancia; sent\u00edn fisicamente o instante o vo alegre das camp\u00e1sda mi\u00f1a aldea. As vin voltear na esvelta espada\u00f1a, e escoitei \u00a1Porfin! Entre so\u00f1o a voz suave da mi\u00f1a nai, que me dic\u00eda cari\u00f1osamentede cando era neno: \u201cCelsi\u00f1o se sempre bo, se sempre bo e ser\u00e1sfeliz\u201d. E arrollado no seu consello, me durm\u00edn.<\/p>\n\n\n\n
Dezasete anos maior que eu (4-11-1.915) en A Merca, eu, (17-01-1.932) enFornelos da Ribeira, est\u00e1 vixente ser dem\u00f3crata, cristi\u00e1 e anteclerical. E venme a memoria aquela frase: Ser cura non \u00e9 cal quercousa, e fai mais dano a relixi\u00f3n un ministro perverso, dos quedesgraciadamente temos, que os ateos. Cal quer cousa menos cura. Asitam\u00e9n me pasara a min.<\/p>\n\n\n\n
L\u00e9mbrome da s\u00faa militancia activa, baixo a figura de don Ram\u00f3n OteroPedrayo, asi como da s\u00faa xuventude defendendo a rep\u00fablica,politicamente de esquerda republicana, partido burgu\u00e9s de esquerda,sendo inimigo dos totalitarismos da cor que sexan.<\/p>\n\n\n\n
L\u00e9mbrome hoxe, aos meus anos, daquela ma\u00f1\u00e1 de xu\u00f1o do 1.940 candocon dous republicanos cautelosos cos pes e o coraz\u00f3n dorido \u00edascami\u00f1o do exilio, buscando a liberdade. Viaxe dif\u00edcil porque na s\u00faaterra non pod\u00eda vivir asfixiado espiritualmente.<\/p>\n\n\n\n
\u00a1Sa\u00fados irm\u00e1s! Sa\u00fados. As ideas non se matan.<\/p>\n\n\n\n
Por iso, l\u00e9mbrome do seu primeiro artigo no Semanario, Galicia:Evocaci\u00f3n triste dun refuxiado. E tam\u00e9n, porque a nosa xente emigrantehaina que falarlle e darlle noticias da aldea.<\/p>\n\n\n\n
Amigos: A s\u00faa presenza garimosa e inesquecible, nos fai felices,optimistas e eternos para sempre.<\/p>\n\n\n\n
Felicitamos A Nova Peneira, \u00a1A nosa! Por deixarnos revivir todo aqueloque deixamos atr\u00e1s, para que serva de sementeira, e que nos deixe caera semente, que ma\u00f1\u00e1, posiblemente, pode ser fartura e ledicia narecolleita.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"