A humanidade atópase nun cruzamento de camiños, entre as sombras dun futuro incerto e a luz tenue da esperanza. O mundo arde en chamas de crises, as súas terras rachando baixo o peso da indiferenza, e os ventos do cambio sopran cunha forza irresistíbel. A Terra, a nosa nai común, chora a súa dor, e nós, os seus fillos, albiscamos o horizonte, conscientes de que o tempo esvaece como area entre os dedos. Cada onda que asolaga a costa, cada incendio que consome o bosque, cada ser que foxe na procura de refuxio, berra a urxencia dunha transformación global, un espertar que desafie as fronteiras das nacións e os corazóns.
O cambio climático, esa ameaza que se cerne sobre todos nós, non coñece límites. O seu rumor ecoa nas montañas derretidas e nos ventos que varren as terras antes fértiles. O mar sobe como un queixume da Terra ferida, e aínda as promesas que nacen nos cumes do poder disólvense como néboa ao abrente. Non chega con verbas baleiras nin con acordos escachados. Necesitamos unha nova carta, unha lei que se estenda máis aló das fronteiras, que ampare a todos os seres vivos baixo o seu manto de xustiza e equidade, que declare a sustentabilidade como un pacto irrenunciábel, un mandato que transcenda xeracións.
A escaseza de auga, vital e esencial, convértese nun manancial de conflito. Mentres algúns beben até saciarse, outros loitan por un grolo. Os ríos convértense en liñas de batalla, os pozos en trincheiras, e o futuro dun mundo compartido cambaléase sobre a fraxilidade de recursos que deberían ser comúns. Os desertos avanzan e as cidades e vilas afunden baixo o peso da desidia. É imperativo que atopemos a sabedoría para compartir, para distribuír o que é de todas e todos, antes de que a cobiza nos arrastre cara a unha guerra sen sentido. A resposta non está na exclusión, senón na cooperación, nunha administración que recoñeza a equidade como o único camiño cara á paz mundial.
Os migrantes, seres errantes empuxados polo vento da desesperación, procuran un lugar onde os seus soños non sexan só po. A terra énchese de fendas, o ceo escurécese, e as ondas do éxodo medran, levando aparellada a esperanza dunha vida mellor. Como podemos pechar as portas ao sufrimento alleo, cando o mesmo chan que pisamos está marcado polas cicatrices da desigualdade? As fronteiras non son máis que liñas trazadas no aire, que esvaecen ante o poder da empatía. O futuro da humanidade non pode ser de exclusión, senón de inclusión, de compartir a dor e a esperanza dos que cruzan, camiñan e percorren miles de kilómetros buscando, como todos, un unha vida mellor e un refuxio na bondade humana.
E entrementres, o odio érguese como unha tormenta escura. Os neofascismos, como sombras que rexorden do pasado, buscan dividir, destruír, silenciar. Nas rúas, o medo mestúrase coa rabia, e o eco das mentiras ecoa en cada recanto do mundo. Porén a resposta non está no medo, senón na solidariedade; non na división, senón na unidade. Só a través dunha gobernanza global, que valore a dignidade de todas e todos, poderemos enfrontar este abismo. O odio non é máis que a consecuencia dunha fractura profunda; a sanación comeza coa xustiza social.
A carreira armamentística, ese monstro que devora recursos e soños, avanza imparábel. As armas, feitas de morte e desesperanza, son a manifestación dun mundo que esquece o esencial: a paz. Cada mísil lanzado, cada guerra librada, afasta un pouco máis a posibilidade dun futuro común. Os ecos de Hiroshima e Nagasaki aínda retumban na memoria colectiva, e con todo, as potencias continúan coa súa danza de destrución. O desarmamento non é un luxo; é unha necesidade, un acto de valentía ante o abismo da nosa propia destrución. Só cando deixemos de construír armas e comecemos a edificar pontes, teremos unha oportunidade de redimirnos.
E neste escenario, o tecnofeudalismo érguese como unha sombra dun futuro non desexado, onde o poder xa non reside nos pobos, senón nas máquinas, nas corporacións que controlan o fluxo da información e a riqueza. O mundo dixital, que debería ser un espazo de liberdade, convértese nunha prisión invisíbel, onde uns poucos deciden o destino de todas e todos. É necesario, máis que nunca, que o poder se devolva ás mans do pobo, que as grandes corporacións sexan reguladas por un marco de xustiza global que poña os dereitos das persoas por riba dos intereses privados.
Todo está entrelazado, todo está conectado. Os ventos do cambio non sopran nunha soa dirección, senón que nos arrastran a todos nun xiro vertixinoso. O único xeito de sobrevivir é camiñar xuntas, abrazando a solidariedade, a xustiza e a paz. A creación dunha Constitución da Terra non é un soño afastado, senón unha urxencia. Non podemos seguir esperando que as solucións cheguen de mans alleas. A Terra é o noso fogar común, e protexela é, máis que un deber moral, unha responsabilidade ineludíbel.
É hora de dar o paso, de crear as bases dunha gobernanza global que non só vexa as fronteiras como límites, senón como pontes. Só entón poderemos enxergar o futuro e dicer que, malia todo, a humanidade elixiu o camiño da unidade, a xustiza e a sustentabilidade. A Terra chámanos. A humanidade debe responder.
—————————-
* Óscar Lomba Álvarez (Vigo 1966). Coordinador de Diem25 en Galicia. Militante de Podemos Galicia. Licenciado en Dereito pola Universidade de Vigo e Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi colaborador de Radio Piratona. Ex-vicepresidente da Cooperativa Árbore. Ten colaborado cos seguintes medios: Coiote, Diario 16 de Galicia, A Nosa Terra, A Peneira, Kalaikia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, Tempos Novos, A Trabe de Ouro, La Voz de Galicia, El Correo Gallego, Atlántico Diario, El Foro Metropolitano, Pensamiento Crítico e Tribuna Socialista.