Manuel Ruíz Robles
Europa-desde Tarifa aos montes Urais -é unha pequena península do gran continente euroasiático: unha realidade material ineludible para calquera proxecto político de longo alcance, con posibilidades razoables de éxito, como soubo anticipar, con indubidable visión estratéxica, o xeneral De Gaulle
Necesitamos unha Unión Europea capaz de fundamentar a súa estratexia na súa evidente realidade continental; pola contra, tenderá a desgarrarse como consecuencia das súas contradicións internas, focalizadas pola súa humillante subordinación ao imperialismo USA, que a despreza.
Europa é berce de civilización, patria da Ilustración e da Revolución francesa, que nos legou os dereitos do home e os valores de liberdade, igualdade, fraternidade. Abriu o camiño á revolución industrial e cruzou o Atlántico levando na súa mochila a racionalidade do método científico. Máis adiante, a Revolución rusa, liderada por Lenin e impulsada polo movemento obreiro, puxo en práctica a ciencia política baseada nos escritos do xenial xudeu alemán Carlos Marx, que deu lugar á Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, hoxe extinta.
Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas que, en catro décadas, logrou sacar da miseria e a ignorancia a decenas de millóns de persoas, transformando ao pobo ruso nun dos máis cultos e avanzados do planeta.
Rusia puxo en órbita o primeiro satélite artificial da historia en 1957 e na primavera de 1961 levou ao primeiro home ao espazo, Yuri Gagarín; astronauta que, desde a súa atalaia no cosmos, contemplou estremecido a inmensa soidade do Universo, e informounos cabalmente de que alí non había ningún Deus. Lémbroo ben porque naquela primavera do 61 eu tiña 17 anos e era alumno de primeiro curso na Escola Naval de Marín, coas inquietudes propias da miña xeración.
Tamén por aqueles días, como o sedento vai á fonte, recorrín insaciable ás miñas lecturas para dar resposta aos interrogantes que a miña percepción de mozo adolescente expúñase: de onde vimos e cara a onde imos. E aplaquei en parte a miña sede de coñecemento nun libro de historia natural escrito por Charles Darwin, “A orixe das especies”. E nos versos do poeta Miguel Hernández, “Ventos do pobo lévanme”, obtiven unha resposta certeira ás miñas inquietudes: imos da vida á nada.
Dous anos despois, no verán do 63, Valentina Tereshcova convertíase na primeira muller cosmonauta da historia da Humanidade. Lémbroo vivamente, porque naqueles días coñecín en Pontevedra á miña futura compañeira de loita, Rosa, unha moza adolescente de 16 anos, hoxe nai dos meus seis fillos, avoa dos meus doce netos e bisavoa do meu bisneto Senda.
Un ano antes, en outubro de 1962, producíase a “crise dos mísiles”, cando os despregados estadounidenses en Italia e Turquía foron respondidos polos mísiles soviéticos en Cuba, o que levou á Humanidade ao bordo do abismo. A URSS retirou finalmente os seus mísiles, a fin de evitar unha conflagración nuclear.
Extinta a antiga Unión Soviética en 1991, o imperialismo USA dominou a esfera internacional, impulsando a expansión da OTAN cara ao Leste de Europa, o que incrementou perigosamente a tensión, alcanzando un punto de ruptura co golpe do Maidán, seguido da persecución e asasinato de parte da poboación rusófona de Ucraína
A pretensión do presidente Zelensky de levar a OTAN ata as fronteiras da Federación de Rusia foi a pinga que colmou o vaso.
En efecto, de levarse a cabo tal pretensión, Rusia quedase ao alcance de mísiles nucleares hípersónicos, con tempos de voo cara a Moscova de menos de 15 minutos, desestabilizando dese modo o equilibrio estratéxico, coñecido como Destrución Mutua Asegurada. Esa explosiva contradición deu lugar á “operación militar especial”, ordenada polo presidente Putin, que desencadeou a guerra de Ucraína.
Ante ese panorama desolador resulta indignante o recordo do “Banderista” presidente Zelensky, admirador do colaboracionista nazi S. Bandera, aplaudido en pé pola inmensa maioría dos representantes da “soberanía europea”, hoxe humillada polo “gran irmán” americano. A humillante situación actual é evidente, EEUU esixen agora o final da guerra de Ucraína e pretenden:
-Que Ucraína perda o 20 % do seu territorio.
-Que Ucraína ceda a ÚSAOS, para a súa explotación en exclusiva, a riqueza mineira en terras raras, elementos crave para a produción de novas tecnoloxías, en particular De microchips.
– Que a Unión Europea asuma os custos da guerra, en particular o custo económico da reconstrución.
– Que a Unión Europea envíe tropas permanentes a Ucraína, que non estarían cubertas polo artigo 5 da OTAN: “as partes conveñen en que un ataque armado contra unha ou contra varias delas, acaecido en Europa ou en América do Norte, considerarase como un ataque dirixido contra todas elas (…)”.
Isto último significaría a substitución do avariado ariete chamado “Ucraína” polo novo e máis potente ariete chamado “Unión Europea”. Aínda que, iso si, sen a cobertura do citado artigo 5. O que posibilitaría a EEUU instrumentalizar á UE contra a Federación de Rusia, sen correr o risco de estar obrigada a implicarse directamente nunha posible guerra, que arrasaría Europa. En efecto, non serían EEUU quen estaría en guerra con Rusia, senón a Unión Europea, incluída Ucraína; é dicir, os nosos fillos e netos, que serían carne de canón de intereses foráneos.
A Unión Europea debe liberarse do humillante e perigosa vasalaxe, facendo avanzar un proceso constituínte capaz de dotar á Unión Europea dunha estrutura federal, autenticamente democrática. Creada a base democrática da súa unidade federal, o demais darase por riba; en particular, unha industria pública de defensa, xunto a unha defensa unificada máis eficaz e menos custosa, con capacidade De disuasión militar multi horizonte, potenciada pola súa enorme capacidade económica, cultural, científica e tecnolóxica. Só así será posible conxurar o perigo que para Europa representa a nova oligarquía tecno-fascista que, ameazante, vocifera desde a outra beira do Atlántico.