A desigualdade é violencia

Artigo de opinión A Nova Peneira

Leo  nun  correo  que  me  mandan,  un  informe  de  Oxfam  onde  o  seu  titular é  precisamente  “As  desigualdades,  matan”.  Moi  certo.  Agora  hai  que facerse  cargo  da  súa  certeza,  de  que  esa  veracidade  habítanos.  Temos desigualdades  en  todo  o  arredor,  institucionalizadas  e  mesmo legalizas,  postas  na  lei.  Só  hai  que  mirar  neses  tan  ricos  que acaparan  o  que  non  teñen  moitos  outros,  na  des-posesión  consentida.
Esa  desigualdade  arruína  o  mundo  -cambio  climático-  e  arruínanos  a nós,  a  todos  nós.  É  o  que  se  chama  “violencia  económica”.  Pero  o máis  grave  é  que  hai  moitas  leis  que  acoden  ao  amparo  dos  ricos  e  ao castigo  da  pobreza,  mesmo  a  social  e  sanitaria,  a  educativa  ou enerxética  e  toda  a  serei  de  novos  eufemismos  que  a  definan.

Os  nosos  modelos  económicos,  son  un  fracaso.  Se  o  resultado  é  o  que se  ve,  estamos  moi  mal.  Nin  funciona  a  terrible  burocracia,  nin funcionan  as  medidas  que  pretenden  eliminar  as  desigualdades  que  xa raian  a  miseria.  As  palabras  aínda  non  dan  para  comer,  as  promesas -sobre  todo  cando  piden  votos-  son  a  guinda  que  colma  a  dor  e  o pranto,  tamén  o  espanto  e  o  esperpento.  Son  necesarios  e  urxentes  os cambios,  chamémolos  como  se  queira.  Non  pode  ser  que  as  leis  sigan  a amparar  a  esa  xente  que  tanto  ten,  que  se  lles  bonifique  mesmo  a  súa riqueza  en  forma  de  menor  participación  para  a  distribución,  non pode  ser  que  a  lei  os  favoreza.  Hai  que  buscar  o  modo  de  contrarrestar
a  vulnerabilidade  na  que  estamos.  Non  é  xusto  aplicar  a  mesma  lei  a todos,  caídos  e  empoleirados.  Non,  ben  sabemos  daquilo  da proporcionalidade,  do  debe  e  haber,  do  xusto,  da  suposta  equidade
niveladora,  do  amparo  das  xentes  máis  oprimidas,  da  inxusta aplicación  de  módulos  regulados  que,  ao  final,  non  reparan  nin causan  o  efecto  desexado.  Sen  entrar  noutra  razóns,  coido  que  a solución  é  obrigar  ao  reparto  de  responsabilidades.  Facer  posible que  os  millóns  e  millóns  de  cartos  que  teñan,  se  consideren  armas que  fusilan  directamente  aos  que  nada  teñen.  Non  hai  outro equilibrio.  Ou  se  soltan  do  exceso  ou  non  hai  posibilidade  de equilibrar  o  mundo.  Reorientar  a  súa  riqueza  para  que  posibilite  un futuro  e  salve  vidas.  Non  é  que  os  gobernos  poidan  actuar  para facelo,  é  que  deben  actuar  para  facelo.  E  xa,  non  hai  tempo  que perder!

Estamos  no  medio  do  caos,  estamos  na  pobreza  e  na  fame,  no confinamento,  na  privación,  na  peste  e  cheos  de  virus,  na  podremia, na  enfermidade  e  na  catástrofe  climática,  estamos  na  pandémica
violencia  de  xénero,  da  violencia  abusiva  dos  poderes,  dos  países que  se  cren  amos  do  mundo  e  móvennos  coma  fichas.  Estas  todas  son desigualdades  letais,  estannos  matando  con  carácter  de  urxencia,  de desigualdade.  E  aplicando  a  lei  non  temos  nada  que  facer.  Este  é  un problema  do  universo,  non  chega  con  vacinarnos.  Estamos  todos implicados.  Non  ten  outra  opción:  a  igualdade  é  a  vacina  eficaz  para recompoñernos.  Hai  para  todos,  pero  sen  privilexios.  Entón,  os  que
tanto  teñen,  canto  máis  teñan,  máis  deben  dar  para  a  xestión eficaz.  Non  son  cousas  aleatorias,  é  a  única  opción  que  temos.
Debemos  saber  que  os  límites  están  moi  superados  e  hai  que  empezar xa.  Hai  que  desmontar  as  industrias  acaparadoras  de  calquera  beneficio que  non  se  aplique  directamente  no  reparto  á  sociedade,  en  forma digna  de  traballos  e  salarios,  de  consideración.  Non  pode  ser  o  da industria  farmacéutica  que  nega  a  posibilidade  de  cura  a  quen  non  ten acceso  a  ela.  Sei  que  é  cru  dicilo,  pero  máis  cru  é  padecelo.  A desigualdade,  certamente,  mata.

O  que  puidemos  ver  na  pandemia  foi  unha  derrota  máis,  unha humillación  nova  na  historia  da  humanidade.  A  privatización  desas empresas  causou  tamén  o  mal  que  padecemos.  Hai  uns  servizos  básicos e  públicos  que  deben  manterse  a  cambio  de  impostos  máis  elevados  ás grandes  fortunas  e  ás  multinacionais,  distribuíndo  recursos.  Esas son  as  enormes  brechas  para  a  cohesión  social,  imposibles  de  saltar. Problemas  sistémicos  requires  solucións  sistémicas.  Hai  adaptarse ás  novas  circunstancias,  hai  que  chegar  a  esa  vontade  política necesaria  para  equilibrar  tomando  medidas  urxentes.  Senón,
enquistaremos  esta  violencia  latente  que  está  por  todos  lados  en forma  de  racismo,  sexismo,  explotacións  e  espolios.  Non  pode  ser  que as  dez  persoas  máis  ricas  do  mundo  teñan  os  cartos  de  3100  millóns de  persoas  pobres,  empobrecidas  por  mor  daquelas.  Como  é  posible dixerir  o  dato  de  que  cada  ano  morren  dous  millóns  de  persoas  por fame,  mentres  aqueles  máis  ricos  gastan  un  millón  de  dólares diario,  e  terían  para  414  anos.  Hai  que  reintegrar  a  riqueza  á realidade,  á  economía  e  que  aborde  as  desigualdades.  Non  se  pode permitir  que  vivan  alleados  do  problema  que  causan.  Hai  que  cambiar  as regras  desta  orde  que  non  ordena.  Non  podemos  seguir  equivocándonos
deste  xeito,  conscientes  do  mal  que  consentimos,  chegamos  xa  ao  tope de  que  canto  máis  uns  sofren,  máis  outros  se  enriquecen,  e  máis difícil  resulta  vivir.  De  tal  xeito  que  grazas  á  pandemia,  mesmo
aumentasen  os  beneficios  ao  dobre.  Non  sei  como  poden  vivir  asumindo esa  responsabilidade.  Pero  os  gobernos  deben  actuar.  Mentres  eles dobran  beneficio,  a  pobreza  multiplícase  á  par  da  violencia.  Os
pobres  son  dobremente  máis  pobres  e  vulnerables  e  cométese  o  abuso. Sendo  que,  para  a  nosa  desgraza,  a  desigualdade  é  a  fin  da humanidade,  onde  comeza  a  dor,  a  tiranía  e  a  profanación,  o  caos.
Para  empezar,  sería  ben  reparar  o  que  estivo  mal  feito,  recoñecer  os erros  lonxe  de  paternalismos  obsoletos  e  falsos.  Senón,  non  teremos remedio.

Primer comentario

Deixa a túa opinión