Victoria Alonso voceira do PSOE de Mos
Hai expresións que os galegos sentimos moi nosas, que con moita retranca din moito sen que digamos nada. E esta é unha desas, nas que ves que era un grupo de xente a falar pero que non pretendían aportan nada, sinxelamente falar porque tiñan que encher un espazo que lle deixaran.
Fai pouco, unha noticia corría polas redaccións, redes sociais e comentarios da xente en xeral. É que nun acto do Partido Popular, onde houbo moito de auto eloxio e moi pouco de autocrítica, a nosa alcaldesa acudiu co obxectivo de falar mal doutro concello. Actitude habitual nesta persoa, que xa é unha práctica coñecida por todos, que para intentar quedar ben ela ou deixar quedar ben a súa xestión, ataca os demais. Xa cuestionamos en máis dunha ocasión isto, porque é propio de quen non ten argumentos e precisa que os demais acaben mal para intentar sobresaír. Neste caso, e como xa ven sendo habitual, tocoulle o concello veciño de Vigo.
Atreveuse a dicir que cando chegou a alcaldía atopouse un concello sen un proxecto, curiosamente isto foi o que se atopou e ca súa xestión botou por terra. Logrou paralizar a construción dunha nova casa consistorial, retrocedeu en canto a xestión do tráfico rodado polas zonas urbanas refírese, aniquilou as axudas a colectivos culturais, de anpas e veciñais, e devólveo o cheiro caciquil a administración local.
Tamén despachouse ben no que a botar por fora se refire, facendo gala de cuestións que non defende, non promove e das que non se preocupa. Pero e que estaba “na casa”, era un acto do partido e non había que facer autocrítica. Era un acto para virse arriba dicindo o que fora, ata incluso que descubriron a pólvora e así conseguir o aplauso dos seus. O listón non estaba alto, porque ninguén estaba a medir o que se dicía.
Outro atrevemento foi dicir que ela conseguiu darlle a volta a un concello que estaba roto por todas as estradas e medios que son vías de entrada a Vigo, para conseguir beneficiarse diso e que agora Vigo é unha cidade dormitorio de Mos. Isto todo, ante as risas e aplausos de Núñez Feijoo. Hai veces que é mellor rir por non chorar.
A veciñanza de Mos e dos arredores coñece a realidade. A nosa xente traballa onde poden, e moitas veces teñen que desprazarse porque vivimos rodeados por territorios con importantes zonas empresariais. E a cuestión máis importante, e que está na cabeza de moita xente agora, viven onde poden porque moitas veces Mos non é unha opción. A nosa rapazada, cando quere independizarse, atópase na encrucillada de onde facelo. En Mos non hai moito espazo para alugar, para mercar tampouco e precísase moitos máis cartos, e a construción nos días que corren tamén é unha idea que merece ser meditada a vista de como están os prezos.
Que fai a alcaldesa para que a poboación de Mos medre, para que queden ou veñan para Mos? Pois non fai moito. Non busca o desenrolo. Todos temos concellos na cabeza que viron como medraban as súas edificacións e isto provocou que súa poboación medraba, en Mos hai quen parece que non quere isto. Xa vai sendo hora de deixar o populismo, de deixar o falar gratuíto por falar e pasar a acción. Ninguén esperaba que fose a un acto a falar mal de súa xestión, pero a dicir barbaridades tampouco. Por desgraza, e a realidade, e que temos moita veciñanza vivindo fora de Mos pero non é un orgullo. É un feito que ven motivado por unha necesidade que Mos non puido resolver. A ver si atinamos mellor nas declaración públicas, que a veces de tanto querer botar por fora, desbordamos o barco.
