O noso can veu cun nome que nada nos transmitía e pouco respondía cando chamabas por el.
Segundo nos contaron, recollérono de Arganda del Rey nunha finca onde estaba encordado e non tiña que comer nin beber. Segundo nos contaron, o noso can, un galgo español negro, cunha estrela branca no peito e a punta do rabo tamén branca, foi rescatado dun inferno e unha morte prematura.
Na casa nunca tiveramos can até hai sete anos, cando acordamos recoller un dun familiar amante dos pasodobres e campesiño leonés.
De primeiras, eu non pensei que foramos quen de mudar a nosa vida rutinaria por alguén que non andivera erguido, pero, con pouco esforzo, conseguimos sair adiante e démoslle unha boa vida a Fari, un setter mestura con teckel, que tivemos que sacrificar por mor dun tumor nos testículos.
Sen apenas tempo de secármonos as bágoas polo Fari, bateu na nosa porta un galgo negro esfameado, co rabo longo de máis e un profundo ollar verde mariño.
Non sei se tivéchedes a oportunidade de sosterlle o ollar a un galgo pero vos podo dicir que os ollos dun galgo falan, ou, cando menos, podes lerlle os seus pensamentos.
Logo de varios días buscando un nome axeitado, acordamos, por unanimidade familiar, que Ras ía ser o seu nome. Un nome curto, sixelo e potente ao que respostou dende o primeiro día.
Para ser un galgo Ras non chegou con trauma algún de medos ou feridas visíbeis. As únicas cicatrices eran dos espolóns das patas dianteiras que xa tiña ben curadas. Teño entendido que a xente que se adica ás carreiras de galgos, córtanllos para que non se fagan dano cando corren.
Do resto, nada, Ras era un saco de osos cun fuciño lixeiramente longo que traía unha lareca coma un mundo, capaz de comer as súas feces para non morrer de fame.
O Ras foi un bo can e as dentadas que lle derón non foron culpa del. Non sabemos moi ben cantos anos tiña. Sete, catro ou cinco, pouco nos importou porque ninguén soubo decir a súa data de nacemento. Con nós botou catro, iso seguro.
Antonte, tamén tivemos que sacrificalo . Deste vez, o tumor saliulle na cabeza, debaixo da orella dereita e a diagnose era mala. De primeiras dixeron que era do conducto da saliva. Despois paperas, e, finalmente o tumor. Foron vinte días de probas e medicación sen resultados positivos no que perdeu preto de cinco quilos e a eutanasia era a solución máis digna que tiñamos ao noso alcance.
O Ras, Rasiño, foise no colo da miña filla nunha sala fría, nun chan frío, nunha clínica fría, mentras ela e máis eu chorabamos rotos de dor, desexándolle unha voa viaxe ao tempo que tentabamos turrar del para que non voara.
Collemos a correa, collemos o colar, pagamos a conta e marchamos para casa. Eu a facer a comida e lavar a fundas do sofá no que Ras mexara pola noite, e, Alba, cara o instituto a facer un exame de historia de España. A ver si desta vai.
Felices festas e Bo Nadal.