Manuel Alfonso Estévez, fillo de Fornelos da Ribeira.
Cando teño de pronunciar a miña parroquia ou aldea de Fornelos da Ribeira, o fago sempre pouco a pouco, porque e tal a ledicia que eu sinto polas lembranzas que en min desperta esta terra que penso o debo facer así.
Eu fun nado un 17 de Xaneiro do ano 1.932 nesta parroquia ou aldea, onde me criei de neno, e fun un rapaz san e trouleiro, como os outros rapaces moitos dos canles ¡Ai de min! Xa non son mais que unha leve lembranza acougado en cal quer curruncho da miña memoria.
¡Fai tantos aos que de alí saín…!
Poucas veces teño ido pola Terra-Nai, desexoso sempre de percorrer os rueiros das nosas trouleiras. Aqueles soidosos sendeiros – hoxe pistas- que se poderían chamar a parte monumental da aldea, onde, as veces, lle tiraba pedras os gatos, e os que non eran tamén.
E, lémbrome hoxe, da tenda de Ron, no rueiro do Casco, e da pegada – sen querer- da pedra tirada polo amigo Miro do cagalleta (d.e.p.), que por sorte para el, non lle deu, como a que me tirara a min, o amigo Lecio segundo testemuña ou sinal que levei na fronte algún tempo. E non éra que fóramos malos nin pelexantes, senón, que naqueles tempos case que non tiñamos outros brinquedos que paus e pedras. Polo demais, todos éramos bos. ¡Bos de verdade!
E, lémbrome, como no eido de Cambra, no rueiro do Casco, onde xa non vou porque a casa xa non é miña, pero de emocionadas lembranzas.
Cantas veces contemplei dende alí, a Escola pública de San André de Lourido, o Monte San Nomedio, arrogante entre o Sol e a Lúa, erguéndose atrevido entre os outeiros do arredor e o Coto de Sá, en Fornelos. A Igrexa de San Xoán, entre os piñeirais e carballeira das Fraguiñas, xuntando tanta bonitura que mesmamente parece unha estampa do Nadal, e centro da parroquia, noutro tempo Campo da Feira e agora das festas e romarías!
Non o teño claro si poderei ir a ver a miña aldea, logo de tantos anos. Xa fixeron casas diante da nosa. Agora que son vello, e nada teño que facer, so me queda lembrar o pasado e ando como un tolo a percorrer de alguén que me conte algo desta terra. ¡A miña terra!
No rueiro do Casco, viviu e finou hai moitos anos amigo Miro, un dos veciños mais bos e mais paveiros que coñecín na vida de rapaz; Manolo Saborido, Monteagudo, Antoniño e outros.
Silverio Rivera, o “zapateiro” que ía a visitalo adoito,pois sempre tiña algunha garula que contar mentres eu sentado o carón del, contemplaba con curiosidade como me facía uns “zapatos a medida”, para min.
Me contaba o amigo Silverio, que un día houbera unha troita no río Tea, grande, que asomaba a cabeza como si quixera saber algo que era o que pasaba pola aldea. Ninguén fora capaz de pescala, pero un día un veciño de Rañe, foi o que a xantou. Non tivo que agardar moito tempo, pois tras o vimbio saíu presa polo anzol. E me comentaba, que tiña polo menos “dúas varas de longo” e daba pinchos no ar que daba medo.
¡En fin! Ollando para min cos brazos en cruz, colleu o martelo, entre abriu a man, cuspiu nela, e púxose a cravar no zapato coma sin non houbera dito nada importante.
Sumido eu estaba nas miñas lembranzas, xustamente no rueiro onde estabsa a Escola de nenos, o pe do cruceiro, cando se achegaba un vello que vivía na Laxe, sinalando a casa, dime:
¡Si os que viviron noutros tempos levantaran a cabeza e viran isto!
Pois eu sonlle hoxe, un deles.
E o vello, ollándome de esguello, me pregunta:
Vostede non é de aquí?
Xa lle dixen que eu son doutro mundo…
O vello cada vez mais alterado me fala como si non me entendera:
Tamén eu teño fillos polo mundo.
Entón, Vostede non será…?
Non señor, non virei os ollos e paseniñamente, lembreime das pedriñas de antano. E aínda, me fun lembrando do eido de rapaz, espertando as lembranzas… cando de súpeto, unha luz aluméame coma si fora o Sol, asomado entre o Monte San Nomedio, que penetrou no mais profundo da miña alma: Fornelos da Ribeira, aldea dos meus amores. E de hoxe en adiante, Xaneiro do 2.025, grazas A NOVA PENEIRA, será un encanto mais a xuntar a os moitos que xa tiña, pois dende agora, xa sei que cada unha das pedriñas foron arroladas nunha canción que un día se perdeu no ar.
