O ataque dos Estados Unidos contra Venezuela non é un acto de defensa da democracia, da seguridade ou da legalidade internacional: é terrorismo de Estado en toda regra. As palabras que usa Washington —narcotráfico, orde, liberdade— son só escusas para ocultar o que realmente sucede: submisión forzada, saqueo de recursos e castigo aos que non obedecen. Venezuela converteuse nun obxectivo porque non se dobre aos ditados do imperio e porque os seus recursos, especialmente o petróleo, molestan a hexemonía estadounidense.
Donald Trump non é un presidente normal: é un perigo público global, un dirixente acorralado pola corrupción, acusado de presuntos abusos sexuais e presunta pederastia, blindado polo poder e rodeado de redes de impunidade. Gobernar para el non é servir ao pobo: é intimidar, saquear, amedrentar e, se fai falta, matar. Controla o maior arsenal militar do planeta, incluídas armas de destrucción masiva, e ten a capacidade de decidir sobre a vida e a morte de millóns de persoas cunha irresponsabilidade aterradora.
No plano internacional, a súa moral é inexistente. Trump non só desestabiliza países coma Venezuela, Colombia, México, Cuba ou incluso Groenlandia: abraza e protexe a Benjamin Netanyahu, un dirixente acusado pola Corte Penal Internacional por presuntos crimes de guerra e contra a humanidade. Mentres Gaza é arrasada, mentres civís inocentes son asasinados, mentres escolas, hospitais e campos de refuxiados son destruídos, Trump financia, arma e xustifica a barbarie, garantindo impunidade e humillando á xustiza internacional. Estados Unidos, baixo Trump, non é un espectador: é cómplice directo da masacre.
E mentres tanto, a Unión Europea cala. Cala de forma insólita e servil, ignorando o desprezo flagrante polo dereito internacional. Europa prefire obedecer que defender a legalidade, prefire protexer os intereses dun imperio armado antes que aos pobos aos que di representar. O silencio europeo, a súa falta de principios e a súa complicidade activa converten a UE en parte do problema, nun actor secundario que avala, por omisión, crimes e agresións.
A escalada do imperio é evidente e extremadamente perigosa. O problema non é só Venezuela: Trump ameaza toda a rexión latinoamericana, manipula a diplomacia con chantaxes permanentes e trata países e territorios como botíns coloniais, desde Groenlandia ata Cuba. A súa política exterior é un exercicio de matonismo global, unha ameaza directa para calquera Estado que ose resistirse.
A pregunta xa non é se haberá máis ataques, máis invasións ou máis sancións ilegais. A pregunta é:
quen será o seguinte? España, pola súa submisión a Washington e a súa relación con Marrocos? Groenlandia, tratada como mercadoría colonial? Cuba, castigada por resistir? Ou a propia UE, condenada á complicidade co terror imperial?
Porque cando un presidente acorralado pola corrupción, rodeado de denuncias de presuntos abusos sexuais e presunta pederastia, aliado con dirixentes investigados por crimes de guerra, e con acceso a armas de destrución masiva controla a maior potencia militar do planeta, o problema non é político, nin diplomático, nin ideolóxico: é unha ameaza directa á humanidade.