Lois Pérez Leira
É un auténtico pracer pasear pola peonal do Calvario, onde as terrazas dos bares parecen o epicentro do universo, rebosantes de soños, de tertulias futbolísticas onde se decide o destino do Celta e de conversas profundas sobre se vai chover ou se o ribeiro da taberna da esquina ten ese aroma a uva madura que che reinicia a vida. É un escenario que roza o realismo máxico, un microcosmos vibrante onde a gastronomía e a conversa son a moeda de curso legal. Porén, toda esta maxia esvaécese en canto un baixa a vista ao chan e dá de fociños co verdadeiro realismo, pero desta vez, do tipo asfáltico. É inevitable sentir certa desolación ao ver o estado de abandono das lousas de granito, porque o que debería ser un paseo agradable converteuse nunha proba de habilidade de nivel olímpico que nin o mellor atleta superaría sen algún que outro susto.
Dá a sensación de que o noso alcalde, con tanto mirar cara arriba para planificar a seguinte iluminación de vangarda ou a última novidade tecnolóxica da cidade, esqueceuse por completo de que o chan existe. Ou iso, ou é que ten a visión tan enfocada nas alturas que é fisicamente incapaz de ver os cráteres e desniveis que decoran a nosa camiñada diaria. As lousas de granito do barrio xa desenvolveron personalidade propia; son trampas goliardas deseñadas para manternos en constante estado de alerta. Hai lousas que actúan como submarinos, agardando a que pises o lugar correcto nun día de chuvia para lanzarche un chorro de auga sucia directamente ao nocello, e outras que son balancíns profesionais capaces de facerche bailar unha rumba inesperada a metade da rúa. É unha xincana constante onde, se non vas con moito coidado, rematas integrándote na paisaxe da forma menos elegante posible.
Ao final, un remata pensando que, en lugar de arranxar o pavimento, o Concello debería promocionar a ruta como un circuíto de adestramento de axilidade, porque camiñar polo Calvario sen tropezar é, sen dúbida, un superpoder que non todo o mundo posúe. Mentres tanto, tocaranos seguir gozando do viño, do fútbol e das anécdotas, sempre coa mirada fixa no horizonte para non rematar dándolle un bico ao granito descoidado, confiando en que algún día alguén se decida a poñer un nivel e un pouco de cemento onde tanta falta fai, aínda que só sexa para que poidamos camiñar sen medo a acabar en urxencias antes de pedir a segunda rolda.
