Azul si, pero nunca señora

Censura
Ana Hermida

Eu, que apenas son unha sombra, que non preciso nada porque teño dabondo cos meus solpores á beira do mar, cos meus ouveos á lúa -a miña fiel compañeira- nas nosas noites compartidas en segredo, coa miña melena mollada baixo a treboada cantando como unha feliz desposuída, cos meus bailes tolos espida pola casa percorrendo a xeografía dun fogar creado ao meu xeito anárquico, cos meus risos e ollos abertos absorbendo todo o marabilloso da infancia… con tanto como teño, coa opción de vida que elixín vivir, con estas sensacións fermosísimas… Como podo sequera prestarlle a mínima atención a tanto vulto sospeitoso de corazón negro con esterco correndo polas veas e tan rico que o único que ten son cartos, que adora á súa única deusa, a ambición que o leva polo camiño do poder, cartos, amizades perigosas? Non, non ten cabida na miña vida tanto vulto, pero un minutiño de cando en vez debo dedicarlle a semellante calaña, para lembrarme que vivo ao meu xeito e estou feliz así.

Teño unhas mans que surfean peiteando ás persoas que me deron a vida, uns brazos que afogan en apertas a unha nena á que lle inculquei uns valores e á que vin converterse na gran muller que é hoxe, un colo para arrolar un canciño entre bicos correspondidos, un corpo que se estremece tan só con sentir o alento na miña caluga da persoa amada, teño tamén unha boca á que lle puxestes un cadeado coa vosa censura necia, propia de quen cre que ás persoas só por pensar debedes marcalas na fronte.

Grazas a vós sufro condena de morte, sei que vos alegraredes de tal cousa, credes que vou ceder e lamber o voso traseiro, pero non farei tal, eu non son unha cronista delincuente, non abaneo á dereita ou esquerda, segundo sopre o vento, vós sodes colaboradoras necesarias e responsables subsidiarias dos delitos que amparades, pero eu non estou nese lote, son unha muller libre e con principios, non me vendo a ninguén, a miña dignidade tampouco está nin estará á venda. Cando alguén coma vós, que estades afeitas á mercar a todo o mundo, atopades no camiño a alguén que é libre, non concibides que haxa persoas que non teñan prezo. Non preciso nada de vós, son tan rica que nada teño, a dignidade é a miña bandeira, un tesouro moi difícil de atopar e aínda máis difícil de manter. Son consecuente co meu pensar e sempre estarei do lado das perdedoras, que nunca vencidas. Queredes roubarme a liberdade das palabras, condenádesme a non poder vivir, se non traballo non como, se non como, morro. Sodes asasinas, censuradoras, delincuentes, vivides do engano e da traizón, á costa da xente sen recursos construídes un patrimonio que debería avergoñarvos, pero vós non entendedes diso, só de medrar, sodes pobres de espírito e cun intelecto sen estrear.

Chegou a hora de escribir o meu testamento, así que elixo ás mulleres en pé de loita, ás que non se venden, ás que non calan coma min, porque xa volo digo agora, estou no mundo para vivir en voz alta, non calar nunca, non calar nada. Declaro ante as estrelas que esas mulleres serán as miñas herdeiras, déixolles o meu orgullo que nunca se vendeu, a miña dignidade, noviña como o primeiro día, e a honradez que está sen lixar, non como a vosa.

Este é un legado en vida, a min non me vencestes nin seredes quen de facelo, podedes roubarme a voz, pero non a palabra, nin a ilusión, nin a forza, nin a dignidade…. canto máis batedes en min, máis forza me dades. Sinto orgulloso de que me censure xente coma vós, e non sexades choromicas, no meu testamento tamén vos deixo algo, si, todo o meu noxo, a miña xenreira e o meu desprezo. Non vos concedo o poder de facerme ningún mal, son forte coma un buxo e rexa coma un carballo, nunca poderedes domearme, pero hai outras que xa tiraron a toalla, perderon forzas, por elas teño esta rabia compartida por moitas persoas que, coma min, sempre estaremos na vosa lista.

Xa vos imaxino rebrincando de alegría cando me pensedes morta, é o voso un finximento inútil, pero tedes que disimular “Pobre rapaza, non lle tocaba aínda ir para o alén mundo, que perda tan enorme, canto o sentimos, que morte tan terrible! morrer de fame nestes tempos, como é posible?” Que panda de farsantes, vós que só sabedes prohibir… prohibido pensar, prohibido falar, prohibido o acceso, prohibido preguntar, prohibido que falen con ela, prohibido traballar, prohibido, prohibido, prohibido… e aínda vos preguntades de que puiden morrer! pois a que vós convertestes en apestada morreu de inanición, xa que lle foi vetado traballar, e se alguén a chamaba para actuar, xa sabía as consecuencias.

Pero o que non sabedes é que esta morta está moi viva, ou seica non sabedes ler? É unha doazón, non un testamento, aínda non morrín, tampouco lle teño medo á morte, de feito falo moitas veces coas persoas que están, disque, mortas, eu digo que mentres estean nos nosos corazóns seguirán vivas, son a chama que nos aquece, o pano de bágoas onde acudimos nos momentos de desafogo, onde corremos a toda présa a contarlles as nosas alegrías, síntome ben falando cos mortos, teñen moito pesar polas persoas que aínda non expiramos, dóense de nós que aínda estamos vivas, dinme que non esteamos tristes por elas, que agardan por nós cos brazos abertos para fundirnos unha inmensa aperta.

Agora sigo coa miña vida feliz e plena, chea da vida mesma, así que vou cantar, bicar, amar, recitar, aloumiñar, actuar, contar… serei noite, meiga, pomba, soño, choiva, solpor… o meu é un oficio de dicir, de comunicar, de conmover, de provocar emocións, todo o meu ser está disposto para que choredes, riades, pensedes… si, pensar, eso que censurades, poñer voz a uns textos escritos por persoas comprometidas aínda hoxe está penado, pago con gusto a vosa ignorancia, xa volo dixen, sempre estarei do lado das perdedoras, son unha náufraga entre as verbas prohibidas, nunca afogada.

A Rag define censurar como reprender as accións ou manifestacións de alguén, o control exercido por unha autoridade sobre publicacións, espectáculos e medios de comunicación para que non se desvíen de determinadas liñas políticas, ideolóxicas ou relixiosas. Sóavos? Se a censura é sempre noxenta, cando unha muller a exerce contra outra muller é aínda máis repulsiva. Aínda así, non sodes nin sequera profesionais da tesoira mutiladora das liberdades, non estades á altura, sodes azuis, pero nunca seredes señoras, o certo é que denigrades a palabra muller, quédavos moi grande.

Xunto a min hai unha marea de sororidade, nenas, mulleres e anciás rindo da vosa pobreza de espírito e da necidade asasina que vos caracteriza, imos botar abaixo tanta prohibición estúpida entre gargalladas de meigas censuradas. Xuntarémonos en solpores mariños nunha marea que afogue a inxustiza, o desequilibrio, o esquecemento, a invisibilización, a mutilación. Xuro ser fiel a min mesma, xuro vestir só coa dignidade para que o voso lixo nunca me roce, xuro defender a liberdade levando a palabra crítica e o libre pensar alí onde me deixen, xuro non calar, xuro non ceder. Xuro ser sempre a muller que fun, a que son…por sempre libre! Xuremos todas.