Felipe González non é un recordo incómodo do pasado: é unha peza viva do presente. Cada vez que aparece en medios, cada vez que é tratado como referente moral ou político, confírmase que a chamada democracia española segue premiando aos seus verdugos de traxe e palabra fácil. O Sr. X non foi unha anomalía: foi unha función perfectamente definida dentro dun sistema que necesitaba desmontar a esquerda sen disparar un só tiro visible.
Os GAL non foron excesos nin desviacións puntuais. Foron terrorismo de Estado. Secuestros, torturas e asasinatos executados desde as cloacas do poder, financiados con diñeiro público e xustificados en nome da estabilidade democrática. Felipe González foi o máximo responsable político daquela etapa. Nunca pediu perdón. Nunca asumiu culpa. Nunca respondeu ante as vítimas. A Transición cumpriu aquí a súa misión principal: garantir impunidade aos que mandaban.
Filesa tampouco foi un episodio illado. Foi o método. O PSOE financiouse ilegalmente mediante empresas pantalla mentres se presentaba como forza ética e progresista. Cartos negros, corrupción estrutural e silencio cómplice. O partido que dicía representar á clase traballadora empregaba os mesmos mecanismos que o poder económico. Felipe González non foi enganado polo sistema: foi o seu rostro amable e eficaz.
O punto exacto da traizón ten nome: Suresnes. Alí o PSOE renunciou ao marxismo e, con el, á transformación social. Non foi modernización, foi rendición. A esquerda institucional aceptou os límites impostos polo capital, pola OTAN e polos mercados. Felipe González converteuse no garante de que nada esencial sería cuestionado. Sen Suresnes e sen o apoio das elites, nunca tería pasado de político secundario.
As privatizacións completaron o espolio. Empresas públicas estratéxicas, construídas co esforzo colectivo, foron vendidas a mans privadas baixo a mentira da eficiencia. Telefónica, Repsol, Endesa. O que era de todos converteuse en negocio para uns poucos. O resultado foi precariedade, desemprego, tarifas abusivas e perda de soberanía económica. O discurso falaba de modernidade; a realidade foi un roubo legalizado.
E despois chegou o premio. Felipe González non regresou á vida común nin á militancia. Pasou directamente ás portas xiratorias, aos consellos de administración, aos despachos onde se decide quen manda. O expresidente “socialista” converteuse nun multimillonario integrado no corazón do poder económico. Non é contradición: é coherencia. Gobernou para eles e eles recompensárono.
Cando agora afirma que “o seu PSOE non eran máis que siglas”, está a dicir a verdade. As siglas foron unha máscara electoral para conter a rabia social, neutralizar o conflito e garantir estabilidade ao réxime. O PSOE de Felipe González non foi alternativa ao poder: foi o seu mellor empregado, o cortalumes perfecto contra unha ruptura democrática real.
Felipe González nunca sería quen é sen a complicidade mediática, sen unha Transición deseñada para que nada mudase de verdade e sen unha esquerda domesticada. Non é un estadista nin un referente democrático. É unha advertencia histórica: o sistema non só tolera a traizón, senón que a premia cando é útil. O problema non é que Felipe González fale hoxe con desprezo do que queda da esquerda. O problema é que segue sendo escoitado con respecto. Iso di máis do réxime que del. O Sr. X segue presente porque encarna á perfección este sistema: impunidade, cinismo e memoria curta.
Nun país con dignidade democrática, Felipe González sería lembrado polos GAL, por Filesa, pola renuncia ideolóxica e polo saqueo do común. Aquí é lembrado polos seus traxes caros e as súas opinións. Esa é a verdadeira derrota.
Dicilo non é radicalismo. Radical foi matar desde o Estado, roubar o público e vender a esperanza colectiva. Nomealo é unha obriga política. Porque Felipe González fixo poder e fortuna a costa do pobo, e mentres non se rompa co seu legado, non haberá esquerda nin democracia que mereza ese nome.
Primer comentario