Diga whisky, señor alcalde e sinale ao operario.

De neno tiñamos a tendencia a sinalalo todo: aos veciños, amigos, inimigos, o feo, o gordo, o delgado, o alto, o baixo. En ocasións, seguido dun sorriso. Foi unha de tantas normas de comportamento que dende pequenos obrigáronos a cumprir como membros dunha sociedade civilizada.

En cambio, semella que hai outros ámbitos da vida nos que esa forma de actuar non está mal vista. A proba máis plausible atopámola arredor dos concelleiros de vías e obras públicas. E tamén dos seus superiores: alcaldes, ministros e conselleiros.

Son centos as notas de prensa onde podemos observalos como sorrín apuntando aos operarios mentres estes fan os seus traballos con pico, pa, martelos… nunha zanxa, beirarrúa ou nunha estrada, en ocasións con ferramentas escasas e deterioradas. A imaxe aínda resulta máis incómoda cando son varios os que sinalan e rin ao mesmo tempo que falan entre eles.

Levo tempo observando este estraño síndrome. De feito, de algunhas autoridades cheguei a coleccionar os recortes para logo grampalos e facer folioscopios (libros pequenos onde pasas as páxinas a toda velocidade para velas en animación). O resultado foi hipnótico.

En cuestión de segundos, un só índice afectado por un tic apunta en todas direccións: arriba, abaixo, esquerda, dereita. De forma simultánea, a cuadrilla vai pasando de cavar a pintar, de alicatar a cementar, de cortar a asfaltar. Todo con tanto ímpeto que nin sequera lles dá tempo a comer o bocadillo.

Entón xorde a pregunta: se sinalar é de mala educación…, por que narices o fan en canto visitan unha obra?

—Diga whisky, señor alcalde… e apunte ao operario —escóitase antes de que os fotógrafos disparen.

Agora, cos libriños feitos a base de recortes, comecei a elaborar un cómic. Nos diálogos e pensamentos hai conversas que reflicten peculiaridades da actualidade política. Nos globos da clase dirixente aparecen emoticonas de viaxes, mariscos, cervexas, cafés, onomatopeas de risa e interxeccións de tedio, aborrecemento e présa por marchar.

Os traballadores, en cambio, din cousas como:
 —Podía meter o dedo no cu en vez de sinalarme.
 —Cabrón que non pegou golpe na súa vida.
 —Opóñense a subírnolo soldo.
 —Non esquezas que non queren poñer un tope aos alugueiros.

No cómic tamén hai conversas en positivo:
 —Ao menos non son comunistas nin terroristas.
 —Son patriotas españois non independentistas.
 —Prefiro seguir vivindo en liberdade aínda que me paguen menos do salario mínimo.
 —E eu renunciaría a cobrar as horas extras con tal de evitar o socialismo.

Cando termine co cómic de actualidade, introducireime noutro con viñetas futuristas nas que o dedo seguirá sendo o protagonista. Un dedo que agora mesmo xa está quentando pola banda, articulado entre dúas falanxes. Como por agora nada teñen que inaugurar, decántanse por sinalar aos traballadores sen ADN patrio.

E así, entre viñeta e viñeta, continuarei empregando o meu índice para un uso máis humilde: metelo no nariz, buscar con paciencia o moco que dificulta a respiración, extraelo, facer unha boliña… e lanzalo o máis lonxe posible.

Como as noticias falsas.