Nestes dous anos de mandato municipal, Marín vive nun estado de parálise política tan profundo como preocupante. Con María Ramallo (PP) no goberno sen un proxecto claro e o PSOE descabezado e errático, só o BNG ofrece esperanza. A continuación, afondarei nalgúns dos principais eixos que definen a situación actual.
O PP: máis presenza, menos contido
María Ramallo revalidou a alcaldía en maio de 2023 cunha cuarta maioría absoluta, marcando continuidade política. Con todo, durante estes dous anos o que enche o espazo público é máis rutina que impulso: actividade burocrática sen ambición nin estratexia real.
En varias ocasións anunciáronse políticas de vivenda, como a cesión de terreos do Invied –solicitada en marzo de 2025– e o estudo de vivendas de protección en A Raña e Beneficiencia, pero non hai un horizonte temporal, nin orzamento concreto nin diagnóstico claro sobre o déficit existente. Mentres, a crise habitacional agrávase coa subida dos alugueiros, a escaseza de oferta pública e a expulsión das rendas máis baixas do centro urbano.
A isto súmase a ausencia dunha política fiscal ou social definidas.
Tampouco hai unha proposta urbana con visión: o plano de Marín permanece cambiante, cheo de parcheos, e sen que se poida entrever como será dentro de 10, 20 ou 30 anos.
As carencias en urbanismo traducíronse en problemas que xa se fixeron crónicos: a falta de aparcamento, o deseño inconexo das humanizacións, e unha rolda urbana confusa, que non favorece nin a mobilidade nin a convivencia. A xestión actual é unha sucesión de improvisacións e reaccións en lugar de planificación e visión a medio e longo prazo. E nese contexto, o PP amósase máis preocupado pola propaganda institucional que por abrir canles reais de diálogo coa veciñanza.
PSOE: sen identidade.
Mentres tanto, o PSOE local desaparece como alternativa real. Con cinco concelleiros, mantéñense como terceira forza, pero sen liderado individual nin colectivo, sen discurso propio. A súa actividade política resulta inintelixible e falta de coherencia.
Un exemplo: abstivéronse na votación dos orzamentos —un claro xeito de eludir responsabilidade, mantendo ao tempo un perfil baixo e inexplicable— e votaron a favor da reprivatización do servizo de recollida do lixo. Isto non só lles impide diferenciarse do PP, senón que os afunde na aparencia de que son simplemente unha pata máis do mesmo sistema.
A súa deriva é tan evidente que mesmo sectores sociais e veciñais que tradicionalmente se identificaban co socialismo municipal, recoñecen xa ao PSOE como unha formación apagada, inoperante e sen voz. A división interna agrava aínda máis a situación. Fóra do seu portavoz municipal, non se vislumbra un bloque cohesionado capaz de construír articulación —un círculo vivo de debate sobre Marín—. O PSOE local non actúa como contrapoder; é case un observador dos acontecementos municipais, cun discurso reactivo, sen alma nin impulso.
Un BNG que espertou: das urnas á alternativa.
Fronte a tanta indefinición, o BNG marca un contraste nítido. Con catro concelleiros si se posicionan como o grupo máis activo, coherente e alternativo. Presentaron un proxecto global e ambicioso: Abrir Marín ao mar. Desde esta perspectiva, propoñen remapear urbanisticamente o centro para recuperar a ribeira e facer dela un espazo público de calidade, con peonalizacións, dotacións sociais e unha conexión directa co tecido urbano e humano do municipio.
Defenden a remunicipalización dos servizos públicos, apostando pola xestión directa como ferramenta de calidade e aforro, así como polos dereitos laborais das persoas que os prestan. Son os únicos que se opuxeron frontalmente á reprivatización do lixo, apostando por estudar alternativas públicas. Tamén insisten en mecanismos de participación cidadá, propoñendo consellos sectoriais permanentes, orzamentos participativos e ferramentas reais para que a veciñanza participe na toma de decisións.
A posta en valor do patrimonio tamén é central: a proposta de recuperar o edificio Baladrón como equipamento público é unha mostra de como o BNG combina memoria, cultura e desenvolvemento. O seu discurso é sólido, traballado, con diagnóstico, calendario e obxectivos. E, sobre todo, con vontade política de liderar un cambio real.
O BNG ten diante unha oportunidade histórica: converter o seu proxecto en alternativa real. Non só dende a coherencia, senón dende a capacidade de tecer alianzas, sumar voces, escoitar ao tecido social e ampliar as bases da participación.
A vila precisa repensarse desde o mar, desde o urbanismo amable, desde a vivenda accesible, desde a xustiza fiscal, desde a cultura como motor de vida e desde a xestión pública. O BNG é o único grupo que hoxe propón iso.
Conclusión
Nestes dous anos, Marín perdeu a oportunidade de poñerse en marcha. Queda aínda metade da lexislatura, pero se non se produce un cambio de rumbo claro, será outro mandato perdido. O PP segue sen contido nin planificación, o PSOE sen norte nin valentía, e só o BNG mantén un proxecto con futuro.
A vila merécese máis que xestión rutineira: precisa política con alma, con compromiso, con futuro.
