Aarón Franco
A greve de dous días na educación pública galega volve deixarnos cunha certeza: a CIG‑Ensino e a STEG manifestan o colapso sistemático dun modelo educativo que, baixo a batuta da Xunta de Rueda, continúa afondando na deriva. Mentres o profesorado protesta pola precariedade, a ratio excesiva, a falta de especialistas e o aumento da burocracia, a Xunta responde co refuxio do burocratismo: cifras maquilladas e anuncios para 2026. É unha resposta mínima, tardía e cómplice de que a escola pública galega perda credibilidade.
Según os datos oficiais, o seguimento da folga sitúase nun 12,9%. Pero os sindicatos describen encerramentos en seis centros, manifestacións nas catro capitais, e afirmaron que a participación “é maior” que o día anterior. Esa discrepancia entre o relato institucional e a percepción real evidencia un xogo de distracción: mentres as aulas sufriron recortes décadas atrás, agora instálase a “propaganda da xestión” como escudo ante a protesta.
As demandas sobre a mesa son simples e urxentes: baixar ratios, recuperar cargas lectivas anteriores aos recortes de 2011-12, dotar de persoal de atención á diversidade e garantir financiamento real. A Xunta insiste en ofrecer 1.500 prazas de profesorado para 2026 e un incremento do orzamento da Consellería de Educación de apenas un 1%. Pero mentres os pratos de homenaxe á “calidade” se celebran con comunicacións, nas aulas fan falta medidas inmediatas. Que pasa cos centros que xa teñen aulas con 30 e máis alumnos, sen orientadores ou especialistas? Esa realidade non aparece nas notas de prensa.
Ademais, a Xunta impuxo servizos mínimos que mantén abertos os centros durante a folga —medida legal, pero que limita o dereito de folga e afeita ao conflito. Non se trata de sinalar un centro educativo sen actividade: trátase de sinalar que a administración recorreu á forma para impedir unha interrupción real da protesta, convicta de que a vulnerabilidade do sistema non pode quedar visible.
A conclusión é contundente: ou a Xunta deixa de facer política de cara á galería e adopta un plan real, liñas presupostarias concretas e calendarios vinculantes, ou asistiremos ao funeral dunha educación pública galega á que a Xunta ten en coidados paliativos.
Non se pode vender que “todo vai ben” cando miles de estudantes, docentes e familias saben que o sistema está ao bordo. A folga é o aviso: ou reaccionan, ou o futuro quedará nas estribacións da resignación.