Lois Pérez Leira.
A falta de sinalización do Camiño Portugués ao seu paso por Vigo é un exemplo flagrante de como a política local pode dar as costas a unha realidade social e económica que desborda as rúas a diario. Quen transita pola peonil do Calvario é testemuña dun fluxo incesante de peregrinos internacionais que, lonxe de ser unha anécdota, representan un motor de intercambio cultural e económico para os barrios. Porén, a teimosía institucional do Concello e os caprichos persoais de Abel Caballero levantaron unha barreira invisible que deixa aos camiñantes nun estado de desorientación constante.
É unha contradición dolorosa que, nunha cidade que presume de modernidade e apertura, o peregrino teña que depender da boa vontade da veciñanza para non perderse, simplemente porque a administración local se nega a colaborar na sinalización dunha ruta que é patrimonio de todos. Esta actitude non é máis ca unha manifestación contemporánea do minifundio mental que denunciaba Castelao, ese localismo mal entendido que prefire o illamento antes que a integración nun proxecto común de país. Ao ignorar a importancia do Camiño, non só se despreza unha oportunidade de ouro para dinamizar o comercio de proximidade e a hostalaría dos nosos barrios, senón que se dana a imaxe de hospitalidade que sempre definiu a Galicia. Resulta urxente superar estas disputas partidistas entre administracións e entender que o Camiño de Santiago debe vertebrar o territorio con coherencia, deixando de lado os personalismos para ofrecer unha acollida digna e profesional a quen atravesa a nosa xeografía.
Primer comentario