Son os da miña madriña, Alfonsa Alonso Cambra, que semellan vínculos fondísimos dos que permanecen mesmo cando xa non hai palabras nin presenza física. Este soño ten moita forza: «Eu entrando na estancia de Cambra, no rueiro do Casco, en Fornelos da Ribeira, coma cando era neno, e ela esperando por min…». Isto non se esquece nunca, porque a madriña vive aínda no máis fondo do meu corazón.

Non fai moito tempo soñei con ela e volvín ser neno, encontrándoa no eido, coma tantas veces fixen na infancia. Alí estaba, esperando por min, coa mesma mirada sorrinte e calada.

Aquel soño deixoume unha emoción difícil de explicar, porque souben despois que, antes do seu finamento, hai xa tantos anos, estivera preguntando por min. Talvez por iso aparece no meu camiño moitas veces, coma quen non quere marchar sen deixar unha derradeira aperta da alma.

Levo comigo a súa memoria, o seu cariño e aquela maneira sinxela de querer, sen pedir nada a cambio, porque as persoas así non morren nunca de todo. Quedan vivindo nos recordos, nos silencios e nos pequenos rueiros da infancia, onde un segue entrando co pensamento, mesmo moitos anos despois.

Eu, cada vez que penso nela, volvo entrar naquel eido de Fornelos da Ribeira e sigo vendo a madriña esperando por min…

Hoxe, logo de tantos anos, levo na memoria o eido de Cambra, os viñedos e as uvas nas mans pequenas sobre a terra, e a inocencia dun neno que aínda vive no recordo, como unha testemuña da alma.

Grazas a Nova Peneira, recréome no fogar, na sombra dos viñedos, nos camiños da infancia que nunca desapareceron de min. Véxome de neno, plantando as caraveliñas, coidadas con ilusión, e as fresas, tan doces e saborosas, que parecían ter o gusto mesmo da felicidade.

Todo aquilo ficou gardado no máis profundo do corazón: a estancia, o arrecendo da terra mollada, o sol pousado nas viñas e a presenza dos cans xunto á miña madriña.

Son recordos dun mundo que xa non volverá, dun tempo sinxelo e verdadeiro que os anos non puideron borrar.

Con noventa e cinco anos á porta, sei ben que aqueles momentos non se repetirán nunca máis. Mais seguen vivos dentro de min, coma unha luz pequena que o tempo non apagou. E, ás veces, cando pecho os ollos, volvo entrar naquela estancia da nenez… E todo parece seguir alí, esperando por min.

Véxome recollendo flores no xardín, escolléndoas con mimo e devoción, e coa madriña levándoas á Igrexa de San Xoán, padroeiro da parroquia. Parecía que falaba coas flores mentres as cortaba, coma quen prepara unha pequena ofrenda feita de humildade e cariño.

Máis dunha vez vin camiñando da súa man polo rueiro do Casco ata as Fraguiñas. Era un rapaz de aldea, feliz. E ela, coa súa dozura silenciosa, mercábame unha pastilla de chocolate na tenda do Xurreiras para merendar debaixo da Carballeira.

Que sabor tiña aquela pastilla de chocolate! Non só era doce, porque sabía a infancia, a protección e ao amor verdadeiro.

Que tempos de felicidade! Tempos pobres e ricos en fame e miseria. E tamén ricos en calor humano, en agarimo e en paz.

Atrás quedan só recordos que o tempo non conseguiu borrar e que regresan amodiño, como o vento suave vindo das viñas e do eido da nenez.

E un comprende agora que hai persoas que nunca marchan de todo, porque seguen paseando connosco polos camiños do corazón. A madriña non só era familia: era agarimo, protección, fogar, tenrura e memoria viva dunha época feliz. Por iso, o meu corazón chámaa cada día, porque forma parte do que son.

Cando unha persoa nos quere de verdade na infancia, queda dentro de nós para sempre, coma unha luz acesa no fondo. E coa idade esas luces brillan aínda máis, porque o corazón vai buscando naturalmente os lugares onde foi feliz.

Talvez por iso penso nela a diario, porque a alma tamén ten memoria e nunca esquece a quen a tratou con tanto amor. Forma parte da miña vida, da miña identidade e da miña historia.

O tempo leva as persoas, os lugares e as voces, pero non pode borrar o que foi verdadeiro e querido. E cando ese amor é sincero, o normal non é esquecelo, senón traelo de volta en forma de recordo, de emoción e de presenza interior.

Aquí queda, unha vez máis, grazas a Nova Peneira, como unha páxina escrita que xa non se borra e que seguirá formando parte deste libro da vida.

D.E.P.

Manuel Alfonso Estévez

Fillo de Fornelos da Ribeira