Douscentos, dous centos. Son poucos centos e son un número enorme. Feito un cesto, feito dous centos. E quen dixo que somos un país triste. Un país que edita revistas que chegan a douscentos números libres sen perder o espírito da liberdade, que é tan doado de perder porque os corpos buscan acomodo e perden as forzas conforme se fan maiores. Un país que edita revistas que nacen dun lugar, porque todo o que é bo e alimenta nace e cheira a un lugar. E nós somos un país de lugares habitados, somos a Terra habitada. Un país que edita revistas que desde un lugar falan das cousas do tempo e do mundo. Un país que ten xente voluntarista que aguanta tanto e que ten lectores e lectoras que len nas súas revistas non pode ser un país libre. É un país que resiste alegre. Un saúdo para a xente libre que escribe e edita a Nova Peneira e para os seus lectores e lectoras.
