Certamente a miña República non debe ser deste mundo. A miña, téñoo pensado moitas veces, é aquela que é galega, nosa, e moi propia, que está por riba de concesións que nos priven de liberdade, calquera liberdade das tantas que non impiden ser quen somos e que habita en esperanzas que se fan tan longas e crueis
Ler máis
Acaba de pasar o día das Letras Galegas. Costa ser optimista na paisaxe que vemos, costa ser optimista se optamos por ser realistas e racionais, se ollamos nos arquivos da memoria, se nos vemos na extinción de especies e cultivos, no deterioro medioambiental,
Ler máis
Ándame na cabeza desde hai moito tempo unha cuestión que nos impide avanzar no orgulloso de ser quen somos, de recoñecernos, de mirarnos no espello e saber da nosa fisionomía, a nosa orixe, a historia que nos precedeu e, desde ela, sexa como sexa, abrir horizontes novos
Ler máis
Nesas conversas que todos mantemos despois dun suceso, con xentes dun faladoiro impenitente no que, desta volta, cadroume estar, xurdiu un tema que nos preocupaba a todos. O tema é recorrente despois dunhas eleccións como as pasadas e cos resultados á vista
Ler máis
Anís, tía Libertad! Anís, tía Libertad! Estes eran os berros da xuventude nos anos grises e negros da ditadura. Producíanse en calquera evento de convocatoria cultural, teatral ou musical, ás agachadas -ben se pode supor- e con ansias liberadoras que soñaban un novo tempo de posibles e igualdade
Ler máis
