Este pasado Domingo saltaba a sorpresa, ou non tanto para algúns na Arxentina, un completo outsider, Javier Milei, gañaba a presidencia do goberno cun discurso antisistema e contrario, supostamente, a todo o que se fixera ate o momento no pais austral. A realidade é que a victoria débella ademáis do seu propio descaro e autoconfianza ás leas internas dentro da dereita arxentina, agrupada desde o 2005 baixo o paraugas das siglas Pro, Propuesta Republicana, e a unhas tácticas de comunicación política xa usadas por Trump nos Estados Unidos, Bolsonaro no Brasil mais tamén por Podemos en España e Syriza na Grecia. O denominado populismo político que basea as súas mensaxes na creación dunha dicotomía social onde o noso protagonista, neste cao Milei é unha especie de mesías que resolverá todos os problemas patrios frente a un inimigo común, moi amplo xa que agrupa a todos os que non pensan coma él, a denominada casta.
Os inimigos do país, esta casta, son para o noso protagonista todos os defensores do estatismo, é dicir, todos aqueles que apoian en maior ou menor medida a intervención económica e social do estado. Aparecen aquí as primeiras contradiccións xa que moitos dos seus apoiantes, seguidores da dictadura de Jorge Videla ou mesmo de calquera tipo de ideoloxía liberal ou conservadora apoian dunha ou outra maneira a intervención do estado e súa participación na vida tanto cultural, social como política. A ideoloxía que dí defender Milei o anarcocapitalisma é unha versión moi radicalizada do concepto de liberdade económica que pula polo libre xurdimento da cultura e a economía e o que o distancia máis dos parámetros da dereira clásica, o feito de que para os anarcocapitalistas o estado é negativo e a democracia un método que teñen algúns para roubar a riqueza que outros producen a través dos impostos. Teóricos desta variante da dereita libertaria consideran toda forma de estado unha forma de socialismo, destacamos o exemplo de Hans-Hermann Hoppe que distingue catro tipos de socialismo. Este autor alemán da escola austíaca distingue entre socialismo soviético, socialismo socialdemócrata, socialismo conservador e socialismo tecnocrático. Todo tipo de organización estatal que non este basada exclucivamente nos dereitos de propiedade é socialismo, considerando máis xustas e libres as monarquías absolutistas, como as do golfo pérsico, onde se recoñezan os dereitos de propiedade dos cidadadáns que libremente decidan vivir nese estado que as democracias estilo occidental.
A victoria dunha persoaxe con tal bagaxe ideolóxica so podemos explicala co uso das novas tecnoloxías e as denominadas tácticas populistas de comunicación política, o igual que fixeran os seus amigos Trump e Bolsonaro presentarse coma alguén de fóra do sistema. Milei sempre atacou a unha clase política “la casta” na que englobou incluso os seus actuais aliados de dereita sen os cales probablemente non tivese gañado. O uso de mensaxes curtas cun significante vacío, é dicir, algo que soa ben, mais para o cal cada un de nós ten o seu propio significado “libertad”, “progreso” e convertir a todos os demáis nos inimigos desa libertad e crear pequenas frases ou lemas que se denominan “sound bites”, para que a xente se sinta identificada onde podemos atopar desder; “viva la libertad carajo” ou lemas convertidos en case cancións populares como “la casta tiene miedo”. A creación desta dicotomía entre o libertador, Milei neste caso e os outros tamén é achacable sobre todo no hemisferio americado á expansión da doutrina protestante moi individulaista e que defende a existencia de comunidades de persoas libres frente á xerarquizada doutrina católica, lembremos que Milei atocou directamente o Papa acusandoo incluso de comunista, lembremos que as congregacións protestantes sempre acusaron o papado de querer monopolizar a Fé cristiá, tal como o estado para un libertario quere monopolizar o exercicio da violencia e controlar a economía.
Como un outsider cun ideoloxía americana aderezada cunha ética protestante chegou a presidente dun país maiormente católico como a Arxentina, cunha porcentaxe de católicos declarados que supera o 60% e onde non existe, a penas chega o 9%, coma si existe por exemplo no Brasil, unha ampla comunidade evanxélica que no xigante sudamericano supera xa o 30% da poboación. A explicación é o sistema electoral presidencialista, onde se van eliminando candidatos e quedan sempre os dous menos malos así como a guerra fraticida dentro da dereita. A mala xestión do goberno Peronista de Alberto Fernández así coma a indisimulable corrupción da sua ex-vicepresidente Cristina auguraba unha victoria cantada da dereira clásica o PRO antes nomeado nestas eleccións, onde todo auguraba a que Horacio Rodriguez Larreta, home de confianza do expresidente Macri tomase a presidencia do país nestas eleccións, máis a loita fraticida provocou o desastre, o candidato favorito e declarado sucesor recibiu ataques de dentro do propio partido nomeadamente do sector de Patricia Bullrich, dos Kichneristas e do propio Milei, o resultado e que quedou eliminado nas elección previas. A historia final xa é coñecida o representante da dereita acabou sendo alguen que se autodefine de fóra do sistema, mais que gañou gracias o apoio dos propios Macri, Bullrich e Larreta que o apoiaron para evitar un novo goberno peronista. A dicotomización social propia dos sistemas presidencialistas deu cunha victoria do máis fanánico dun lado. Este tipo de sorpresas son máis dificiles en sistemas parñamentarios coma os que maiormente existen en Europa, mais serve de aviso para as organizacións que crean no estado e na democracia que as loitas fraticidas poden levar a resultados inesperados e á victoria do que simplemente ten claro o que vende.