Certamente a miña República non debe ser deste mundo. A miña, téñoo pensado moitas veces, é aquela que é galega, nosa, e moi propia, que está por riba de concesións que nos priven de liberdade, calquera liberdade das tantas que non impiden ser quen somos e que habita en esperanzas que se fan tan longas e crueis. Celébroa cos meus e miñas o día 25 de xuño, lembrando aquela que a penas durou uns días, cando Alonso Ríos. Aquela confiada a unha garantía de posesión que vai máis alá das etiquetas, cifras que nos poñen os que nos queren apadriñar como se fosen complemento de cualidade, sen selo, e non son garantes senón de compadreos e números de complicadas ecuacións e algoritmos. A miña República ten un certo grao de anarquía, sei que nela –nese dereito a querer empezar de novo ata que as cousas se coloquen ao xeito- empeza a liberdade mesma. A miña República está por riba de moitas vontades, especialmente daquelas que nos sacaron a “nosa” vontade, a de ser quen somos e que –por ter a súa vontade por riba da nosa- nos impiden exercer, ser donos da Casa Común que nos habita. A miña República é a das ideas e si, tamén dos soños, da
xustiza e da igualdade, da inclusión, das segundas oportunidades, da intelixencia posta a servizo do pobo que é quen dispón. Sobre todo, a miña República, e a da verdade, unha verdade que se vexa, palpable para seguir mellorando e asentando esteos firmes na competencia dun porvir. Son matices pequeniños, ben sei, que importan moito e fan real a historia da que vimos, á que imos, privados de recoñecemento, satisfacción e orgullo. Non nos fará máis ricos, pero si máis satisfeitos. Estamos necesitados de reencontrarnos, de proclamarnos existentes. Seica o esqueceron os que din que mandan. A miña República, poida que hoxe sexa idílica, a dunha nación humilde e minorizada, precarizada cada vez máis por eucaliptos, ences, altris e eólicos bestiais que non nos deixan ser felices nin recrearnos na paisaxe. Os culpables son os de sempre, caciques, caciquiños, cacicóns
–dicía o Manuel María. Si, uns en forma de explotadores que nos rebentan o corazón e os sentimentos de odio que practican, con minas, incendios e modernistas deseños suicidas, na vulneración de cidades e vilas, mesmo de aldeas, copias inexactas de progreso en industrializacións que negan o porvir e nos acaban. Outros aparecen en forma de curadores, controladores das almas e que ameazan cos infernos. Nunca do lado dos do común, senón co poder. Outros militares de deseño americano, botan fume xa polos ollos ameazando sempre coa forza e a sen-razón. Hai que sumar políticos que non saben aportar solucións políticas aos problemas políticos, fan leis con trampa, para ocultarse e favorecerse. Tamén se ocupan de que a educación sexa coñecedora de moito e sabedora de nada. Facer que fan, e non coidan aos marxinados e deprimidos. Sacan cartos e servizos da sanidade, fan escrutinio estrito dos orzamentos públicos en beneficio dos de sempre,
os privados e privativos! Gobernan contra de nós e no coñecemento do que nos fan, non nos reviramos. Somos mansos e prudentes abondo. Claro, ademais, teñen comprados os medios de control, comunicación acelerada da mentira en formato de verdades cómplices do delito. Fixéronse donos do espallamento perturbado da realidade, palabras e imaxes, redes clientelares e amiguistas. Non quero imaxinar a un presidente da miña soñada república que fose como calquera dos que vexo, non sei que podería ser aquilo! Habería algún de aquí, capaz? En verdade non vexo, todos menten ata que aprendemos o retrouso, cantamos con eles as cotizacións en bolsa, réditos, pufos e trampas, crise, corrupción. Mentir para roubar máis, deixando menos. Sen devolvelo. Semella como que hai que acostumarse ao delito e seguir o ritmo da deixadez, de crernos inútiles. Aquilo da decencia quedou nun eco que sequera resoa, xa non hai referentes onde mirar e mirarse, onde soñar. Nos parlamentos falan dos problemas, nós vivímolos en directo. Voan por riba das nosas realidades, das nosas dificultades. A eles/as non lles importa, están untados e gañan dereitos de porvir. Van ao seu, e cobran todos os meses. Puntualmente. De noite dormen sen responsabilidade nin culpa. As
cousas tórcense a pesar do moito que falan, do que insultan e se insultan, dese pouso desastrado na incompetencia, na falta de razóns. E o peor non só é iso, o peor é que nós estamos tranquilos, mirando como as cousas acontecen, conformes e mansos. As tiranías tamén se constrúen así, nese remanso de preguiza. Pois nada, o que dixemos: sarna con gusto…!.
